ความจริงแล้วเวินซูยังฟื้นคืนสติได้ไม่เต็มที่
ตอนฮั่วเยี่ยนโอบกอดเธอ เธอจึงชะงักงันไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าควรตอบสนองอย่างไร
เพียงไม่กี่วินาทีที่เธอนิ่งงัน
กลับดูคล้ายกำลังเปิดใจยอมรับเขา
นอกประตู
เซิ่งเจิงโจวยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง มองผ่านกระจกบานเล็กเข้าไปเห็นเหตุการณ์ด้านในอย่างชัดเจน
ชายหญิงที่รอดพ้นจากความตายมาได้ ต่างตระหนักถึงคุณค่าของชีวิต จึงอดไม่ได้ที่จะกอดกันแน่นเพื่อฉลองที่ยังไม่สูญเสียอีกฝ่ายไป
ช่างเป็นความรู้สึกที่ชวนให้เลี่ยนที่สุดในโลก
สีหน้าของเขาไร้ความรู้สึก
ดวงตาดำสนิทสะท้อนประกายเย็นชาแผ่วเบา
เขาไม่ได้ผลักประตูเข้าไปด้วยซ้ำ
เขาก้มมองเฝือกที่ตรึงไหล่ซ้ายไว้ อาการไม่ได้หนักมาก กระดูกแตกร้าวและเคลื่อน ต้องพักฟื้นสักระยะจึงจะหายดี
เซิ่งเจิงโจวถอนสายตากลับ
แล้วหมุนตัวเดินออกไป
ประจวบเหมาะกับที่เขาเจอกงซวี่ ซึ่งอยู่เมืองไห่เฉิงพอดีและรีบรุดมาทันทีที่ทราบข่าว
กงซวี่มองเขาอย่างประหลาดใจ
เซิ่งเจิงโจวชะงักฝีเท้าเล็กน้อย พยักหน้าทักทาย ก่อนเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
กงซวี่อดหันกลับไปมองไม่ได้
เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนเดินไปถึงหน้าห้องผู้ป่วย
คราวนี้จึงได้เห็นภาพอบอุ่นด้านใน
เธอเลิกคิ้ว ยิ้มออกมา
จากนั้นก็ไม่ได้รีบร้อนเข้าไป
โชคดีที่ฮั่วเยี่ยนรู้จักพอ เขาตบไหล่เวินซูเบา ๆ แล้วปล่อยเธอก่อนที่เธอจะเอ่ยปาก จากนั้นจึงกลับไปนั่งที่เดิม «โชคดีที่คุณไม่ได้รับบาดเจ็บ แค่นี้ก็น่ายินดีที่สุดแล้ว»
«ฉันไม่เป็นไร»
ความทรงจำช่วงหนึ่งเริ่มผุดขึ้นมาในสมองของเวินซู
เงาร่างหนึ่งพุ่งโถมเข้ามาจากความมืด แล้วรวบเธอเข้าไว้ในอ้อมแขน น่าจะช่วยรับแรงกระแทกจากภายนอกไปได้เกือบทั้งหมด มีคนกอดเธอกลิ้งตกลงไปด้วยกัน