เธอไม่แน่ใจว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร ใครเป็นคนลักพาตัว และคนร้ายอาจยังอยู่แถวนี้หรือไม่ สิ่งเดียวที่ทำได้คือวิ่งหนี พยายามคว้าโอกาสรอดทุกอย่างที่พอจะมี
แต่ฤทธิ์ของเซโวฟลูเรนในร่างกายยังคงอยู่เนิ่นนาน
ทำให้ทุกย่างก้าวของเวินซูรู้สึกราวกับเส้นเอ็นและกระดูกในขาถูกกระชากออกไป
ยิ่งไปกว่านั้น แขนของเธอยังถูกมัดไพล่หลัง การทรงตัวจึงเสียไปอย่างสิ้นเชิง ร่างกายไม่อาจควบคุมได้อย่างคล่องแคล่ว
เธอวิ่งโซซัดโซเซไปตลอดทาง ล้มลุกคลุกคลานไม่หยุด
เวินซูรวบรวมความกล้า กัดริมฝีปากตัวเองจนแตกอย่างแรง จึงพอเรียกสติกลับมาได้ชั่วครู่
เธอวิ่งต่อไปยังที่ไกลออกไป
จนกระทั่งห่างจากรถที่พังเสียหายคันนั้น
เวินซูถึงได้หยุดพักหายใจอยู่ครู่หนึ่ง
ภูเขารกร้างในป่าย่อมไม่สว่างไสวเหมือนแสงไฟในเมือง พอฟ้ามืด ทัศนวิสัยก็ลดลงอย่างรวดเร็ว เธอรู้เพียงว่าที่นี่น่าจะอยู่บนภูเขา ระหว่างเดินก็พยายามแก้เชือกที่ข้อมือไปด้วย
ยังดีที่
อีกฝ่ายคงเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิง จึงไม่ได้มัดแน่นหนานัก
ใช้เวลากว่าสิบนาที ในที่สุดเธอก็แก้เชือกออกได้
เวินซูโยนเชือกทิ้ง สูดหายใจลึก แล้วฝืนลากร่างไร้เรี่ยวแรงเดินหน้าต่อ
เธอตรวจดูแล้ว
โทรศัพท์ไม่ได้อยู่กับตัว จึงโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือไม่ได้
ในสถานการณ์แบบนี้ ทำได้เพียงช่วยตัวเอง
เวินซูรับรู้ถึงสภาพร่างกายของตัวเอง เธอไม่รู้ว่าคนร้ายหาเซโวฟลูเรนมาได้อย่างไร แถมยังใช้ในปริมาณมาก จนทุกครั้งที่ก้าวเดิน สายตาก็มืดพร่าลง
เธอทำได้เพียงหยุดพิงต้นไม้ แล้วหอบหายใจลึก ๆ
ฟ้ามืดแล้ว
เธอเวียนหัวจนมองอะไรไม่ชัด
บริเวณนี้มีแต่ทางบนภูเขา