เขาคิดว่าตัวเองคงตาฝาดไป
จึงถอยกลับไปแล้วเดินเข้ามาใหม่
ภาพประหลาดตรงหน้ายังคงเป็นภาพเดิม
โจวมี่นั่งอยู่บนเก้าอี้สูง มือถือคุกกี้ชิ้นเล็กเคี้ยวตุ้ย ๆ ไปพลาง สั่งหลานชายตัวน้อยที่สูงไม่ถึงเก้าอี้ด้วยน้ำเสียงไม่เกรงใจไปพลาง “นี่ ๆ เบบี๋ วอร์มเครื่องก่อน ทำใหม่”
“ไม่ได้สิ ไปเอาเมล็ดกาแฟชั้นดีของคุณน้ามาให้หมด เดี๋ยวฉันเลือกเอง”
“โธ่ เบบี๋ ล็อกด้ามชงให้แน่นสิ”
“ว้าว เรียนรู้เร็วขนาดนี้ ต่อไปฉันจะดื่มกาแฟที่เธอชงเท่านั้นเลย”
“ภูมิใจไหมล่ะ ฉันดื่มแต่กาแฟที่เธอชง แบบนี้มีหน้ามีตาสุด ๆ เลยใช่ไหม”
เซี่ยเจิงอั๋ง “……”
เขาคิดว่าเห็นผีจริง ๆ
เซี่ยฉงเป็นเด็กที่ครอบครัวทะนุถนอมราวกับกลัวว่าจะแตกหักหรือหลอมละลาย ตั้งแต่เล็กจนโตมีคนรับใช้คอยดูแลมากกว่าห้าคน แบ่งหน้าที่กันดูแลเรื่องต่าง ๆ เซี่ยฉงไม่เคยแม้แต่รินน้ำให้ตัวเองด้วยซ้ำ
ยิ่งหลังจากป่วยแล้วก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ตอนนี้กลับถูกโจวมี่คนนี้… ฝึกเสียจนเป็นแบบนี้งั้นหรือ
เขาเม้มริมฝีปาก อดมองเซี่ยฉงตัวน้อยไม่ได้ เด็กชายยังคงทำหน้าขรึม ไม่ร้องไห้ ไม่พูดจา แต่เมื่อผู้หญิงคนนั้นออกคำสั่งก็ขยับทำตามอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ทีละขั้น
เด็กน้อยมือไม้พันกันไปหมด แถมยังทำได้ไม่ดี
ดวงตาคล้ายจะแดงขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ผู้หญิงคนนั้นยังถือกล้องถ่ายคลิปพูดไม่หยุด “ไม่เป็นไร ฉันว่างเยอะ ทำใหม่ได้ ฉันไม่เอาแบบที่ทำไม่ดีหรอก ฉันจะรอให้ฉงฉงชงแก้วที่สมบูรณ์แบบที่สุดให้ฉัน”
เขามองไม่ออกว่าเซี่ยฉงเต็มใจหรือไม่