ฮั่วอีไม่ได้รู้จักเซี่ยเจิงอั๋งดีนัก เพราะทุกครั้งที่พบกัน เธอจะมาที่บ้านของเขาเพื่ออยู่เป็นเพื่อนหลานชาย ส่วนเขาก็มักจะอยู่ข้าง ๆ นั่งดื่มกาแฟ อ่านข่าว และเงยหน้ามองหลานเป็นครั้งคราว
นอกจากเรื่องของเด็ก ทั้งคู่แทบไม่เคยคุยเรื่องอื่นกันเลย
ต่างฝ่ายต่างทำเหมือนอีกคนไม่มีตัวตน
แต่หลังจากได้เจอกันมาครึ่งเดือนกว่า
เธอก็พอมองนิสัยของเซี่ยเจิงอั๋งออก ภายนอกดูสุภาพมีมารยาทกับทุกคน บางครั้งยังพูดคุยหัวเราะกับแขกที่มาเยือนได้อย่างเป็นกันเอง แต่ที่จริงแล้วเป็นคนประเภทที่เข้าถึงยากที่สุด
เธอคิดว่าผู้ชายคนนี้เหมือนเสือยิ้ม
โชคดีที่เธอเข้ากับคุณชายน้อยบ้านนายทุนได้ดี นายทุนก็ไม่ได้มีข้อเรียกร้องพิเศษอะไรกับเธอ
ฮั่วอีคิดว่าแบบนี้ก็ดีแล้ว
นายทุนพูดน้อย ไม่จุกจิก เงินแบบนี้ถึงหาได้สบายใจ
“ป้าเจี่ยง รินชาให้คุณหนูโจวหน่อย” เซี่ยเจิงอั๋งสั่ง
ป้าเจี่ยงเดินยิ้มเข้ามา “คุณหนูโจวคะ เรามีชาดอกไม้ ชาขาว แล้วก็กาแฟ อยากดื่มอะไรคะ?”
เมื่อคืนฮั่วอีนอนไม่ค่อยหลับ เพราะคุยกับเวินซูจนสว่าง ตอนนี้สมองยังไม่ค่อยตื่น เธอจึงชี้ส่ง ๆ ไปทางหนึ่ง “เอาเหมือนเขาค่ะ หอมดี”
เซี่ยเจิงอั๋งเงยหน้ามองเธอ
ป้าเจี่ยงยิ้มแล้วรีบไปเตรียมทันที
ตอนป้าเจี่ยงถือกาแฟลงมา เหล่าคนรับใช้ก็พาเด็กชายตัวน้อยหน้าตางดงามราวกับตุ๊กตาลงมาชั้นล่างแล้ว พอเด็กชายเห็นฮั่วอี เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ดวงตากลับเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย คลายมือจากคนรับใช้แล้วรีบเดินตรงมาหาเธอ
จังหวะนั้นป้าเจี่ยงถือกาแฟเดินเข้ามาพอดี
เธอบังเอิญชนกับเด็กชายเข้า
ฮั่วอีไหวตัวทัน ดึงเด็กชายเข้ามาไว้ในอ้อมแขน กาแฟหกใส่ไหล่ของเธอแล้วไหลลงมาตามแขน