ฮั่วเยี่ยนกับเซิ่งเจิงโจวพบกันที่สวนดอกไม้ควบคุมอุณหภูมิในสวนอวี้
เซิ่งเจิงโจวนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจ พอได้ยินเสียงก็เหลือบมองมา “คุณฮั่ว ภรรยาผมยังแต่งตัวไม่เสร็จ เกรงว่าคุณคงต้องรอสักพัก”
ฮั่วเยี่ยนเดินเข้าไปนั่ง “ประธานเซิ่งมาอยู่ในตระกูลอวี้แล้ว กลับไม่เกรงใจเลยนะ ทำตัวเหมือนเป็นคนในบ้านเต็มที่”
“ก็จริง” เซิ่งเจิงโจวยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย “ภรรยาผมอยู่ที่ไหน ผมก็อยู่ที่นั่น บ้านของเธอก็ย่อมเป็นบ้านของผม”
ฮั่วเยี่ยนมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “ตอนนี้คุณตามตื๊อเธอแบบนี้ เคยคิดถึงความรู้สึกของเสี่ยวซูบ้างไหม?”
เซิ่งเจิงโจวหัวเราะเบา ๆ ทว่าหางตากลับเย็นชา “คุณสนใจความรู้สึกของเธอได้ แต่กลับแทรกแซงชีวิตเธอไม่ได้ พอเห็นคุณชอบเข้าไปยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของเธอขนาดนี้ ก็ชวนให้นึกถึงญาติผู้ใหญ่ที่ชอบสั่งสอนคนอื่นเหมือนกันนะ แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ คุณอายุมากกว่าภรรยาผมไม่กี่ปี เป็นพี่ชายเธอก็พอไหว”
คำพูดประโยคเดียวผลักฮั่วเยี่ยนไปอยู่ในฐานะนั้น
ทั้งยังเยาะเย้ยว่าเขาก็มีดีอยู่แค่นี้
แต่ฮั่วเยี่ยนต่อกรกับเซิ่งเจิงโจวมาหลายปี
อีกฝ่ายคือคู่ปรับที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา
แล้วเขาจะดูไม่ออกได้อย่างไรว่าเซิ่งเจิงโจวในตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว
แม้แต่คำเรียกคุณฮั่วที่เอ่ยซ้ำอยู่ตลอด ตลอดจนท่าทีต่อผู้คนและการจัดการเรื่องต่าง ๆ ก็ไม่เหมือนเดิม
ฮั่วเยี่ยนหรี่ตาลง
จากนั้นก็ยกมุมปากเยาะเย้ย “เราพูดกันตรง ๆ ดีกว่า อย่างน้อยคนทั้งโลกก็รู้ว่าผมชอบเวินซู ผมให้เธอได้ทั้งงานแต่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ฐานะ ชื่อเสียง และการเปิดเผยความสัมพันธ์ ทุกอย่างผมทำให้เธอได้ แต่สิ่งที่คุณให้เธอมีเพียงการแต่งงานลับ ๆ อย่างไร้สถานะตลอด 7 ปี ความรักของประธานเซิ่งก็เหมือนกับ 7 ปีนั้น ไม่มีอะไรให้พูดถึง”