“อะไรนะ?”
เวินซูอดสงสัยขึ้นมาไม่ได้
เซิ่งเจิงโจวหลุบตามองเธอ ก่อนยกมือขึ้นบีบแก้มเวินซู สัมผัสใต้ฝ่ามือนุ่มนิ่ม เขาบีบเบา ๆ แล้วพูดว่า “คุณยั่วผมเสร็จก็หลับปุ๋ย ผมไม่ได้สมองทึบเหมือนคุณสักหน่อย”
เวินซู “?”
เซิ่งเจิงโจวไม่ได้อธิบายอะไรต่อ
เขาคงพูดตรง ๆ ไม่ได้ว่าตัวเองข่มความปรารถนาที่มีต่อเธอเอาไว้ตลอด จนถึงตีสี่ก็ยังไม่ได้นอน สุดท้ายได้นอนแค่สองชั่วโมงกว่า ๆ แต่ในฝันก็ยังรังแกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“แผลของคุณฟื้นตัวได้ดีแล้วก็จริง แต่ก็ยังควรดูแลร่างกายให้ดีเท่าที่ทำได้” ที่จริงเวินซูพอจะเดาอะไรได้บ้าง แต่เธอไม่ได้ซักถาม เพียงโบกมือ “ฉันไปล้างหน้าก่อนนะ”
สายตาของเซิ่งเจิงโจวมองตามแผ่นหลังเธอ
อืม
ผู้หญิงเย็นชาไร้หัวใจ
เขาจึงจัดเสื้อคลุมอาบน้ำที่หลวมอยู่ให้เข้าที่ ผูกสายคาดเอวใหม่ แล้วเดินไปข้างเตียง ตั้งใจจะหยิบโทรศัพท์ ถ้าอวี้เหยี่ยนเว่ยรู้ว่าเมื่อคืนเขาแอบมาหาเวินซูที่นี่ คงโกรธจนคลั่งแน่
ตอนนี้เลยเก้าโมงมาแล้ว
เขากำลังจะหยิบโทรศัพท์
เสียงโทรศัพท์ของเวินซูที่วางอยู่อีกฝั่งก็ดังขึ้น
เซิ่งเจิงโจวหันกลับไปมองทางห้องน้ำที่ปิดประตูอยู่
จากนั้นก็เดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ—
ฮั่วเยี่ยน
ชื่อนี้ไม่ใช่ชื่อที่เขาไม่รู้จัก
ตอนพาลิ่งอี๋ไปหาอาจารย์ มีคนเรียกคุณฮั่วอยู่หลายครั้ง เขาย่อมรู้ว่าคนที่โทรมาคือใคร
ยิ่งไปกว่านั้น…
ภายหลังเขาไปตรวจสอบเรื่องงานแต่งที่ฮั่วเยี่ยนพูดถึง และพบว่ามีเรื่องนี้อยู่จริง