คำถามนั้นทำให้หัวใจของเวินซูราวกับถูกบีบแน่น เธอมองเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม อ้าปากแล้วกลับพูดไม่ออก สุดท้ายจึงเอ่ยเสียงแหบว่า “เมื่อก่อนคุณไม่ชอบคำถามสมมติที่สุดไม่ใช่เหรอ”
เวินซูหันหลังไปจัดกล่องยา “ฉันไม่ปล่อยคุณไว้คนเดียวหรอก”
“แล้วตอนนี้เราเป็นอะไรกัน”
เซิ่งเจิงโจวกลับไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขาลุกขึ้นยืน ส่วนสูงของเขาชวนให้รู้สึกกดดันอยู่แล้ว ยิ่งเดินเข้าหาเวินซูทีละก้าว เธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกคุกคาม
“ถ้าอาการป่วยของฉันหายแล้วล่ะ? หลังจากนั้นเราจะเป็นยังไง”
เขายืนกรานจะเอาคำตอบที่ชัดเจนให้ได้
เวินซูเงยหน้า เขาค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ เธอจึงได้แต่ถอยทีละก้าว
จนแผ่นหลังชนเข้ากับบานตู้ ไม่เหลือทางให้ถอยอีกต่อไป
เซิ่งเจิงโจวค่อย ๆ โน้มตัวลง สบตาเธอในระดับเดียวกัน น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “ถ้าฉันหายดีแล้ว คุณยังต้องการฉันอยู่ไหม”
คำถามแล้วคำถามเล่า
เวินซูสบกับดวงตาลึกล้ำและร้อนแรงของเขา จนรู้สึกว่าทั้งวิญญาณกำลังสั่นไหว
“ตอนนี้คุณแปลกมาก” เธอยกมือขึ้นยันอกเขาไว้
“อืม ฉันไม่มีความสุข” เขาคว้ามือเวินซูไว้ตามจังหวะนั้น แล้วแบมือเธอออกอย่างนุ่มนวล นำทางให้ฝ่ามือสัมผัสตรงตำแหน่งหัวใจของเขา เพื่อให้เธอรับรู้ถึงจังหวะเต้นของมันได้อย่างชัดเจน “แค่มีฮั่วเยี่ยนอยู่ หรือมีผู้ชายคนไหนอยู่ใกล้คุณ ก็ทำให้ฉันหึงจนแทบบ้าแล้ว ฉันไม่อยากให้ผู้ชายคนไหนเข้ามาครอบครองพื้นที่ในใจคุณแม้แต่นิดเดียวเลย ที่รัก—”
“ฉันทนไม่ได้ถ้าในใจคุณไม่มีฉัน ถึงฉันจะจำเรื่องในอดีตไม่ได้ แต่ฉันก็ยังเจ็บปวดแทบตาย ฉันแกล้งทำเป็นใจกว้างไม่ไหว”