มือของฮั่วอีสั่นระริก
แต่ความคิดของเธอสับสนวุ่นวาย ราวกับเรื่องราวทั้งหมดในอดีตเป็นเพียงภาพฝันลวงตา ทว่าเธอก็ยังไม่อาจมั่นใจได้เต็มร้อยว่าคนคนนั้นคือต้วนหลิงอี้
ยิ่งไม่อาจมั่นใจได้ว่าโรงแรมระดับดาวแห่งอื่นจะไม่ใช้เครื่องใช้บนโต๊ะอาหารแบบเดียวกัน
เธอยังไม่ได้ตรวจสอบให้แน่ชัดทุกอย่าง
ฮั่วอีเกาะอ่างล้างหน้าอยู่นาน หัวใจราวกับถูกควักออกไป เมื่อวานเธอคิดว่าต้วนหลิงอี้จะโทรหาเธอโดยตรง แต่เขาก็ไม่ได้โทรมา
เมื่อครู่นี้เขาก็ไม่ได้บอกชัด ๆ ว่าจะไปทำงานต่างเมืองที่ไหน
เธอรู้ดี
ความสัมพันธ์ที่พวกเขาสร้างมาหลายปี ไม่ควรถูกทำลายด้วยปัญหาเล็กน้อยเพียงเพราะเธอสงสัยเขาและตัดสินว่าเขาผิด
ความรักที่พวกเขาเคยมีนั้นดีงามจนใครต่อใครต่างอิจฉา
ต้วนหลิงอี้จะทรยศเธอได้อย่างไร
แต่...
ฮั่วอีกำหมัดแน่น
แล้วล้างหน้า
ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป
“กินข้าวเสร็จแล้วไปนอนพักสักหน่อยนะ คุณดูไม่ค่อยไหว” ต้วนหลิงอี้วางถ้วยซุปลง พอเงยหน้าขึ้นเห็นสีหน้าเธอ แววตาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขารีบเดินเข้าไปหาแล้วยกมือแตะหน้าผาก “ทำไมหน้าซีดขนาดนี้ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า”
เขาไม่สนใจเรื่องอื่นอีก
อุ้มฮั่วอีขึ้นมา “ไปโรงพยาบาลกัน”
“ไม่ต้องหรอก”
เห็นสีหน้าต้วนหลิงอี้ขรึมลง ฮั่วอีเม้มปาก ข่มอารมณ์ทั้งมวลที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในใจ
“เมื่อคืนแค่นอนไม่ค่อยหลับ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาเฉย ๆ เลยนอนไม่หลับ” จู่ ๆ เธอก็ยิ้มกว้างให้เขา “คุณว่าฉันแปลกไหม”
ต้วนหลิงอี้ก้มมองเธอ ความร้อนรนเมื่อครู่ค่อย ๆ สงบลง