เธอค้นหาอยู่นานในตู้เก็บของของห้องทำงาน
ข้าวของทั้งหมดที่เธอใช้ทำงานตลอดหลายปีมานี้เก็บไว้ที่นี่ รวมถึงโทรศัพท์เครื่องหนึ่งด้วย
เรื่องงานเธอทำอะไรฉับไวเด็ดขาด แต่ในชีวิตประจำวันกลับขี้หลงขี้ลืมอยู่บ่อยครั้ง ปีก่อนเธอทำโทรศัพท์หายเครื่องหนึ่ง หาอยู่นานก็ไม่เจอ ต้วนหลิงอี้บอกว่าโชคดีที่เธอจำเบอร์โทรศัพท์ของเขาได้ ไม่อย่างนั้นคงพลัดหลงกันจนตามตัวไม่เจอ
หลังจากซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ เธอถึงได้เจอโทรศัพท์ที่ “หาย” ไปในบริษัท
ตอนนั้นมีเครื่องใหม่แล้ว เครื่องเก่าจึงถูกวางไว้ที่บริษัทใช้เป็นเครื่องสำรอง
หลังจากหาโทรศัพท์เครื่องนั้นเจอ เธอก็กุมมันไว้ในมือแล้วเหม่อลอยอยู่นาน
ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
กระทั่งนั่งนิ่งอยู่แบบนั้นนานกว่าหนึ่งชั่วโมง
ฮั่วอีถึงราวกับตัดสินใจได้ เธอชาร์จแบตเตอรี่แล้วเปิดเครื่อง
-
ช่วงหลายวันนี้ เซิ่งเจิงโจวไปรับไปส่งลิ่งอี๋ที่โรงเรียนทุกวัน
พอมีเวลาว่าง เวินซูก็ไปกับเขาด้วย
ทั้งที่ไม่รู้ทำไม แต่กลับมีบรรยากาศเหมือนครอบครัวสามคนอย่างประหลาด
อีกกว่าครึ่งชั่วโมงลิ่งอี๋ถึงจะเลิกเรียน
เวินซูเห็นร้านขนมหวานร้านหนึ่งในย่านใจกลางเมือง
เธอบอกให้เซิ่งเจิงโจวจอดรถ «ฉันจะไปซื้อเค้กชิ้นเล็กให้ลิ่งอี๋»
«มีแค่ลิ่งอี๋เหรอ เวินเสี่ยงเสี่ยงไม่มีหรือไง» เซิ่งเจิงโจวไม่ได้เงยหน้า เขาพลิกดูไอแพดในมือ น้ำเสียงฟังดูสบาย ๆ
ท่าทางปลดเข็มขัดนิรภัยของเวินซูชะงักไป «…อย่ามาแซวสิ»
แน่นอนว่าเธอก็มี
เธอชอบกินของหวานที่สุด