ฮั่วอีเปิดดูรูปที่ต้วนหลิงอี้ส่งมาอีกครั้ง พลางมองอาหารที่เขากิน
ผ่านไปพักใหญ่ ฮั่วอีถึงตอบเขา: ไม่แล้ว ฉันง่วง ขอไปนอนก่อน พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน
เธอวางโทรศัพท์ลง
แล้วนับเลขในใจเงียบ ๆ
พอนับถึง 20 ต้วนหลิงอี้ก็ตอบกลับมา: ได้
ฮั่วอีมองข้อความตอบกลับของเขา จากนั้นก็ปิดโทรศัพท์แล้วหันไปนอน
-
“ต้องมาตอบข้อความกันตอนนี้ด้วยเหรอ?”
จ้าวโม่ซีนั่งอยู่บนตักต้วนหลิงอี้ โอบรอบคอเขาแล้วค่อย ๆ โน้มตัวเข้าไปจูบ
แต่ต้วนหลิงอี้กลับขมวดคิ้วเล็กน้อย เอาแต่มองโทรศัพท์ ฮั่วอีคืนนี้ไม่พึ่งพาเขาเสียแล้ว ปกติต่อให้เขาเดินทางไปทำงานต่างเมือง ทั้งคู่ก็ยังต้องคุยโทรศัพท์กัน
จู่ ๆ เขาก็หมดอารมณ์
ผลักจ้าวโม่ซีออก ผูกสายคาดเสื้อคลุมอาบน้ำ แล้วเดินไปยังห้องนอนอีกห้อง “คุณนอนเถอะ”
จ้าวโม่ซีไม่ได้แปลกใจ ต้วนหลิงอี้เป็นแบบนี้มาตลอด เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ภายนอกดูอ่อนโยนมีมารยาท แต่ความจริงกลับเย็นชา ไม่ได้มีความอบอุ่นให้เธอสักเท่าไร
อย่างเช่นตอนนี้
ทั้งที่กำลังจะทำเรื่องบางอย่างต่อ
แต่เขากลับหยุดเสียอย่างนั้น
เขาแทบไม่เคยนอนค้างข้างเธอ
ต่อให้เธอออดอ้อนรั้งไว้ เขาก็ยังตอบข้อความของผู้หญิงคนนั้นได้
จ้าวโม่ซีเม้มปาก ก่อนเท้าเปล่าวิ่งตามต้วนหลิงอี้ไปแล้วโอบกอดเขาจากด้านหลัง “แต่คุณมาหาฉันไม่ใช่เหรอ? ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว อยากอยู่กับคุณ”
หว่างคิ้วของต้วนหลิงอี้ขยับเล็กน้อย
“ปล่อยก่อน”
“ไม่เอา อยู่เป็นเพื่อนฉันนอนนะ ได้ไหม”
“อาซี” น้ำเสียงของต้วนหลิงอี้เรียบนิ่ง ฟังดูอ่อนโยนเหลือเกิน