เวินซูยอมรับว่าตอนเห็นข้อความจากฮั่วเยี่ยน เธอรู้สึกสับสนอยู่ไม่น้อย หลายปีก่อนเธอเลือกเขาเพราะต้องการซ่อนลิ่งอี๋ให้มิดชิด แม้ส่วนใหญ่ลิ่งอี๋จะมีอาจารย์จงเลี้ยงดู แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าฮั่วเยี่ยนเคยดีกับลิ่งอี๋มาก
แต่ตอนนี้เขามาถึงข้างล่างแล้ว
เธอรู้ดี
ฮั่วเยี่ยนอาจจะยังไม่ยอมตัดใจ แต่ความผูกพันระหว่างคนเรานั้นมีขีดจำกัด ไม่ได้คงเดิมตลอดไป หากเพิ่มขึ้นหรือลดลงตามเรื่องราวที่เกิดขึ้น
ระหว่างพวกเขาแต่เดิมก็ไม่มีคำว่าอนาคตร่วมกันอยู่แล้ว
【ฮั่วเยี่ยน】：ฉันเอาของขวัญกับซองแดงมาให้ลิ่งอี๋ ทุกปีมีให้ ปีนี้จะขาดไม่ได้ ฉันรอคุณอยู่
เวินซูเงยหน้ามองไปทางเหวินรั่วกับคนอื่น ๆ โดยไม่รู้ตัว
ลิ่งอี๋นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างเหวินรั่วกับเหวินชิงซง เด็กน้อยตัวจิ๋วคุกเข่าอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าเล็ก ๆ ขาวใสอมชมพู คอยรินน้ำ เติมชา หยิบผ้าห่มมาคลุมขาให้เหวินรั่วกับเหวินชิงซง รับหน้าที่สำคัญดูแลคุณยายและคุณทวดจนวุ่นวายไปหมด
เวินซูไม่อยากให้ลิ่งอี๋ตกใจ จึงหยิบเสื้อคลุมออกจากบ้านไปเงียบ ๆ
จะปล่อยให้ฮั่วเยี่ยนรออยู่แบบนั้นตลอดไม่ได้
มีบางเรื่องที่พวกเขาต้องคุยกันให้ชัดเจนตามลำพัง
เวินซูลงมาข้างล่าง หิมะกำลังโปรยปราย ฮั่วเยี่ยนยืนอยู่หน้ารถ พอเห็นเธอ แววตาที่หม่นนิ่งก็สว่างขึ้นวูบหนึ่ง เขายืดตัวตรง ลูกกระเดือกขยับ “เสี่ยวซู คุณยังยอมมาเจอผมด้วย”
เวินซูกระชับเสื้อคลุม “วันนี้เป็นคืนส่งท้ายปีเก่า คุณกลับไปก่อนเถอะ”
ฮั่วเยี่ยนจ้องเธอ แววสมเพชตัวเองฉายวาบในดวงตา “ผมยอมรับว่าตอนนั้นลนลานจนทำอะไรไม่ถูก ตั้งแต่รู้ว่าเซิ่งเจิงโจวรู้แล้วว่าลิ่งอี๋เป็นลูกสาวของเขา ผมก็ยอมรับว่ากลัวเขาจะคิดขอคืนดีกับคุณ กลัวว่าคุณจะใจอ่อน เพราะอย่างนั้น...”