เซิ่งเจิงโจวสวมสูทเรียบกริบ ทว่ายังคงต้องนั่งรถเข็นจึงจะเคลื่อนไหวได้สะดวก ส่วนผู้คนที่เดินเข้ามาทักทายเขาต่างก้มตัวลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
ใบหน้าคมคายเย็นชาของเขาไม่เผยอารมณ์ใดอย่างชัดเจน
มารยาทพื้นฐานของเขาไร้ที่ติ
หลังจากพยักหน้าทักทายกันแล้ว
เซิ่งเจิงโจวจึงหันกลับมา
สายตาของเขาราวกับจับจ้องเธอไว้ เพียงหันหน้าก็เล็งมาที่เธอท่ามกลางฝูงชนได้อย่างแม่นยำ
ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ไม่ใกล้กันนัก
เมื่อเห็นเขา เวินซูขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจ งานวันนี้เป็นโอกาสที่เซิ่งเจิงโจวจะเข้าร่วมประมูลด้วย การมาปรากฏตัวที่นี่จึงเป็นเรื่องสมเหตุสมผล
“เวินซู ทางนี้” ฮั่วเยี่ยนรอเธออยู่ตลอด พอเห็นเวินซูก็เดินลงมาจากชั้นบน ผ่านผู้คนที่ตั้งใจจะเข้าไปทักทายเขา แล้วตรงมาหาเธอ
เวินซูละสายตากลับมา “วันนี้ฉันมาที่นี่จะเหมาะหรือคะ?”
ฮั่วเยี่ยนยื่นบัตรคล้องคอให้เธอ “มีอะไรไม่เหมาะล่ะ วันนี้คนที่มาร่วมงานก็มีทั้งคนในแวดวงการแพทย์ แล้วยังมีคนที่อยากสร้างอาคารทางการแพทย์แห่งใหม่ด้วย ถือเป็นเวทีที่ดีทีเดียว คุณมาทำความรู้จักคนอื่นไว้ก็ไม่เสียหาย”
“ค่ะ” เวินซูดูไม่ออกว่าฮั่วเยี่ยนคิดอะไรอยู่กันแน่
ถึงอย่างไร เรื่องที่ดินผืนนี้ เซิ่งเจิงโจวก็แสดงจุดยืนชัดเจนแล้ว
แทบจะบีบให้ฮั่วเยี่ยนต้องตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก
แต่ฮั่วเยี่ยนกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทว่า...
ในเมื่อฮั่วเยี่ยนมาปรากฏตัวที่นี่ ก็แสดงว่าเขาตั้งใจจะเข้าร่วมประมูล และคงตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมอ่อนข้อให้เซิ่งเจิงโจว