เมื่อได้ยินเสียงจากด้านหลัง ขมับของเวินซูก็กระตุกอยู่สองครั้ง
เธอหันกลับไป ก็เห็นเซิ่งเจิงโจวเข็นเสาน้ำเกลือมายืนอยู่ตรงประตูด้วยตัวเอง ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มให้ความรู้สึกกดดันจนบดบังแสงทั้งหมดที่ส่องเข้ามาทางประตู เขาสวมหมวกไหมพรมสีเข้ม ปิดบังส่วนหนึ่งของท้ายทอยที่โกนผมไว้
เมื่อสวมหมวก ใบหน้านั้นกลับยิ่งดูประณีต ทั้งยังมีเส้นสายคมชัดงดงาม
เขาหลุบขนตาลงเล็กน้อย ริมฝีปากแต้มสีชมพูจาง ๆ ทว่าแววตากลับไร้อารมณ์ ทั้งยังเย็นชาอยู่บ้าง มีเพียงตอนที่สบตากับเวินซู น้ำแข็งและหิมะในดวงตาถึงละลาย เผยความอ่อนแอของคนป่วยออกมาอีกเล็กน้อย
ฮั่วอีกะพริบตา มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า «จำฉันไม่ได้จริง ๆ เหรอ?»
เซิ่งเจิงโจวมองเธออย่างเฉยเมย ไม่ได้สนใจว่าเธอเป็นใคร เพียงถามว่า «พี่ชายคนโตของคุณเป็นใคร»
เขาคร้านจะพูดจาเอาใจฮั่วอีด้วยซ้ำ อยากได้แค่คำตอบที่ตัวเองอยากรู้เท่านั้น
«แค่ก...» ฮั่วอีพบด้วยความตกใจว่าเซิ่งเจิงโจวจำอะไรไม่ได้จริง ๆ เธอเบิกตากว้าง «เรื่องนั้นไว้ก่อน คุณรู้ไหมว่าเธอเป็นใคร?»
เธอดึงเวินซูเข้ามาหาตัว
แววตาเต็มไปด้วยความสนุกที่ได้เห็นคนอื่นเดือดร้อน
ถ้าเขาจำเวินซูไม่ได้ เธอคงรู้สึกว่าน่าสนใจมาก ความทรงจำหายไปหมด แถมยังจำไม่ได้ด้วยว่าเวินซูเป็นใคร ทำหน้าบึ้งใส่เวินซูทั้งยังจำเธอไม่ได้อีก ถ้าวันไหนเกิดนึกอะไรขึ้นมาได้ คงทั้งเสียใจทั้งสำนึกผิดแน่ แบบนั้นสนุกจะตาย!
«ภรรยาผม»