เวินซูยังคิดจะผลักเขาออก แต่พลันชะงักค้างเพราะคำพูดนั้น ไออุ่นและลมหายใจของเขาโอบล้อมเธอไว้แน่น ราวกับเป็นสัญญาณว่าเขาดิ้นรนกลับมาจากเส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตายได้อย่างหวุดหวิด
เธอรู้ดีว่ามันยากเย็นเพียงใด
เซิ่งเจิงโจวที่ยังมีชีวิตอยู่ตรงนี้
พอเธอได้สติ เขาก็กอดเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม
ความหวาดกลัวว่าจะสูญเสียเธอ ซึ่งแทบจะเหมือนกับการคว้าไม้ท่อนหนึ่งไว้กลางทะเล
เนิ่นนานผ่านไป
ร่างที่เกร็งเขม็งของเวินซูค่อย ๆ ผ่อนคลายลง “นอนเถอะ”
เธอไม่อยากยืดเยื้ออีกแล้ว
ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพแบบนี้ เธอยอมรับว่ามีบางดวงใจที่แข็งไม่ลงจริง ๆ
เซิ่งเจิงโจวซุกหน้าถูไถตรงซอกคอเธอเบา ๆ อย่างไร้เสียง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นน้อย ๆ หลับตาลงด้วยหัวใจที่สงบลงอย่างแท้จริง
เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้
คล้ายมีเพียงตอนอยู่ข้างกายเธอเท่านั้น ร่างกายและหัวใจของเขาจึงจะได้พักหายใจ ทั้งที่จำเรื่องราวในอดีตไม่ได้ แต่ความรู้สึกทางกายและใจกลับยังหลงเหลืออยู่ เขาเหนื่อยล้ามาก อีกทั้งยังหวาดระแวงไปหมด จนรู้สึกเหมือนเส้นประสาทกำลังปวดร้าว
มีเพียง
แค่ได้เห็นเธอ เขาก็ผ่อนคลายลงได้
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร
เวินซูคงหลับไปแล้ว เขาจึงเงยหน้าขึ้น ใช้ดวงตาพร่ามัวเพ่งมองใบหน้าสงบยามหลับของเธออย่างยากลำบาก แล้วเอ่ยแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินว่า “อย่าทิ้งผมไป ได้ไหม”
-
เวินซูนอนหลับยาวนานมาก
ตอนตื่นก็สายมากแล้ว เธอเอื้อมมือไปคลำข้างกายตามสัญชาตญาณ สัมผัสโดนร่างอุ่น ๆ ที่มีกล้ามเนื้อแน่นแข็ง