ฮั่วอียิ้มทั้งน้ำตา หยาดน้ำตาร่วงหล่นเป็นสายราวกับไข่มุกที่ขาดจากสาย เธอกำโทรศัพท์ไว้แน่น เวินซูก้มมอง หน้าจอโทรศัพท์แสดงหน้าแผนที่ค้นหาตำแหน่ง
บนหน้าจอที่ยังสว่างอยู่ในตอนนี้ ไอคอนโทรศัพท์เล็ก ๆ สองเครื่องซ้อนทับกันสนิท
นั่นหมายความว่า โทรศัพท์ที่เปิดแบ่งปันตำแหน่งร่วมกับเครื่องของฮั่วอี อยู่ในห้องนี้ ณ เวลานี้
“จือจือ...” เวินซูเจ็บคอจนแห้งผาก เธอโอบฮั่วอีไว้
ฮั่วอีหลับตาลงชั่วครู่
เธอเองก็ไม่คิดว่า ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจจะถูกเผาทำลายจนย่อยยับถึงเพียงนี้
เธอไม่กล้าเผชิญหน้า สิ่งแรกที่คิดคือหลบหนี หลอกตัวเองว่าตนระแวงเกินไป ทั้งที่เธอกับต้วนหลิงอี้รักกันมาตั้งแต่วัยเยาว์ ทั้งคู่จับมือฝ่าฟันจากห้วงโคลนตมมาด้วยกันทีละก้าว เธอไม่อยากคาดเดาอะไรเกี่ยวกับเขา
ทั้งที่หลักฐานเล็ก ๆ น้อย ๆ วางอยู่ตรงหน้าแล้ว
แต่เธอก็ยังมาที่นี่
โทรศัพท์เครื่องเก่าของเธอเคยผูกการแบ่งปันตำแหน่งกับต้วนหลิงอี้ไว้
และเรื่องนี้เป็นต้วนหลิงอี้ที่เสนอขึ้นมาเอง
เขากว่าจะมีวันนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย การโลดแล่นในแวดวงธุรกิจต้องทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจ ช่วงสองปีก่อนเขายุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก อยากแบ่งเวลา 24 ชั่วโมงออกเป็นสิบส่วนด้วยซ้ำ ทั้งเดินทางไปทำงานเลี้ยง รับรองลูกค้า และประชุมไม่รู้จบ
ทำให้บางครั้งพวกเขาติดต่อกันไม่ได้
ตอนนั้นเธอเข้าใจต้วนหลิงอี้ แต่เขากลับคิดว่าการที่เธอติดต่อเขาไม่ได้จะทำให้เธอไม่สบายใจ จึงเป็นฝ่ายผูกการแบ่งปันตำแหน่งให้เธอ บอกว่าเธอสามารถดูความเคลื่อนไหวของเขาผ่านโทรศัพท์ได้ทุกที่ทุกเวลา