เมื่อสบเข้ากับดวงตาของเซิ่งเจิงโจว แววตาของเขาไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใด ๆ กระทั่งแฝงความระแวดระวังอยู่ด้วย ในห้องพักผู้ป่วยมีคนยืนอยู่เต็มไปหมด ส่วนใหญ่คงรู้สถานการณ์ของเขาในตอนนี้แล้ว สีหน้าของทุกคนจึงดูซับซ้อนอยู่บ้าง
เวินซูเม้มริมฝีปาก “คุณจำอะไรไม่ได้แล้วเหรอ?”
ใบหน้าของเซิ่งเจิงโจวยังคงซีดเซียว เขาเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง
หลังจากฟื้นขึ้นมา ก็เห็นคนมากมายรายล้อมเตียงอยู่
เขาไม่รู้จักพวกเขาสักคน
แต่ปฏิกิริยาของคนเหล่านั้นที่มีต่อเขากลับราวกับเห็นผี
“ผมต้องจำอะไรได้เหรอ?” เขายังคงจ้องเวินซู ดวงตาดำลึกล้ำ น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย
สภาพของเขาทำให้สีหน้าของทุกคนในห้องแปลกไป
อวี้เหยี่ยนเว่ยตามเข้ามา เขามองเวินซูอย่างเป็นห่วง “อาจจะแค่ชั่วคราวก็ได้ อย่าเพิ่งเสียใจไป บางทีหลังจากนี้เขาอาจจะจำได้ก็ได้”
ถึงอย่างไรสถานการณ์แบบนี้ก็จัดการได้ยากจริง ๆ
เวินซูกับเซิ่งเจิงโจวผ่านเรื่องราวมาด้วยกันมากมาย เห็นทีว่าทั้งคู่กำลังจะเปิดอกคุยกันได้อยู่แล้ว แต่เพราะการผ่าตัด เซิ่งเจิงโจวกลับสูญเสียความทรงจำ ลืมคนที่เคยรักหมดหัวใจอย่างสิ้นเชิง มองเธอเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไม่เกี่ยวข้อง อารมณ์รัก เกลียด และห่วงใยทั้งหมดถูกลบเลือนไปในพริบตา
ลองคิดแทนเวินซูดู เขาคิดว่าเธอคงทำใจได้ไม่ง่ายนัก
เวินซูเคยคิดถึงอาการแทรกซ้อนที่อาจเกิดขึ้นหลังเซิ่งเจิงโจวฟื้นแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้ด้วย
ดวงตาของชายหนุ่มที่มองเธอใสกระจ่าง ทว่าไร้ซึ่งความคุ้นเคยแม้แต่น้อย
เธอเดินเข้าไปหาโดยไม่พูดอะไร แล้วจับข้อมือเขาเพื่อจับชีพจร