แพขนตายาวของเซิ่งเจิงโจวสั่นไหวเล็กน้อย เมื่อเห็นสีหน้าของเวินซูที่ไม่เปิดช่องให้ต่อรอง มือที่กุมมือเธอไว้พลันแข็งเกร็ง สุดท้ายเขาก็ก้มตาลง เอ่ยรับเบา ๆ ว่า “อืม”
โรเบิร์ตมองภาพตรงหน้าอย่างตื่นตะลึงอยู่ในใจ
เขารู้จักอีเลียตมาหลายปี จึงรู้ดีว่าชายหนุ่มเป็นคนแบบไหน ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา เขาก็อาจไม่แสดงอารมณ์ออกมาแม้แต่น้อย ทั้งยังเย็นชาไร้เยื่อใยและพูดคำไหนคำนั้น ทว่าตอนนี้เขากลับมองเห็นแววผิดหวังอยู่ในท่าทีเล็ก ๆ น้อย ๆ ของอีกฝ่าย
โรเบิร์ตถอนหายใจออกมา “คุณเวิน ดูเหมือนเขาจะยอมฟังแค่คุณนะครับ”
เวินซูเองก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้ เธอส่ายหน้า “อาการแบบนี้จะอยู่ไปนานไหมคะ ตอนนี้เขาพูดได้แล้ว แล้วสายตาจะกลับมามองเห็นในภายหลังหรือเปล่า”
โรเบิร์ตถอนใจ “ถึงอย่างไรก็เป็นการผ่าตัดสมอง อาการหลงลืมถือเป็นผลข้างเคียงอย่างหนึ่ง เพียงแต่ระยะเวลาที่ความจำเสื่อมจะแตกต่างกันไปในแต่ละคน อาจสั้นหรือยาวก็ได้ บางคนอาจนึกเรื่องในอดีตไม่ออกไปตลอดชีวิต แน่นอนว่าอาการของเขาค่อนข้างพิเศษ เขาอาจมีภาวะเครียดหลังเหตุสะเทือนขวัญจากเรื่องในอดีตด้วย จึงเป็นการลืมที่เกิดจากสภาพจิตใจ ซึ่งซับซ้อนกว่าเดิมอยู่บ้างครับ”
คราวนี้เซิ่งเจิงโจวไม่ได้ขัดขืนอีก
โรเบิร์ตตรวจอาการเขาอย่างละเอียดรอบด้าน
ตลอดการตรวจ เซิ่งเจิงโจวไม่พูดอะไรสักคำ เพียงแต่ไม่ยอมแยกจากเวินซู
เวินซูก็ปล่อยให้เขาทำตามใจ
“เป็นอย่างไรบ้างคะ”
โรเบิร์ตตอบด้วยสีหน้าหนักใจ “อาการความจำเสื่อมที่เกิดจากการผ่าตัดยังพอว่า แต่มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเกิดจากภาวะเครียดหลังเหตุสะเทือนขวัญด้วย แบบนี้จึงบอกไม่ได้ว่าเขาจะนึกออกเมื่อไร ส่วนเรื่องสายตา ตาซ้ายใกล้จะบอดแล้ว ส่วนตาขวายังไม่เป็นอะไรมาก แต่ยังรักษาให้กลับมาเป็นปกติได้ ค่อย ๆ รักษาก็พอครับ”