เวินซูไม่คิดว่าจะเป็นเซิ่งเจิงโจว
เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน เธอยังบอกให้ลิ่งอี๋เรียกเขาว่าพ่ออยู่เลย...
แผ่นหลังของเธอแข็งเกร็งขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ แต่สีหน้ายังคงสงบนิ่ง ขณะหั่นแอปเปิลต่อไป “ทำไมเป็นคุณล่ะ? ฉันนึกว่าฮั่วเยี่ยนมาเสียอีก”
เซิ่งเจิงโจวยังยืนเดินไม่ได้ รถเข็นของเขาก็เป็นแบบไฟฟ้า ตอนเข้ามาจึงไม่ได้เกิดเสียงดังอะไรนัก เมื่อได้ยินคำพูดของเวินซู ดวงตาของเขาก็เย็นชาอย่างยิ่ง
เขาไม่ได้ใส่ใจคำพูดของเธอ
เพียงบังคับรถเข็นไปข้างเตียงของลิ่งอี๋ “ยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนอีกไหม?”
เขาถามลิ่งอี๋
ดวงตากลมใสของลิ่งอี๋เหลือบมองแม่แวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปสบตาเซิ่งเจิงโจว เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ เมื่อครู่นี้
แต่ก็บอกไม่ถูก
เธอส่ายหน้า “ดีขึ้นเยอะแล้วค่ะ”
ลิ่งอี๋จ้องเซิ่งเจิงโจวเขม็ง ในโลกใบเล็ก ๆ ของเธอ เรื่องนี้ช่างน่าตกใจเหลือเกิน “คุณอาไม่กลัวเหรอคะ?”
“อะไร?” เซิ่งเจิงโจวมองเธอ
ลิ่งอี๋ยกมือขึ้นกะความสูงสุดเท่าที่เธอจะทำได้ “สูงขนาดนั้น ทำไมคุณอาถึงมาช่วยหนูล่ะคะ?”
สิ่งที่เธอไม่เข้าใจคือเรื่องนี้
ทำไมคุณอาคนนี้ถึงยอมเสี่ยงช่วยเธอโดยไม่ลังเลเลยนะ ในโลกของผู้ใหญ่ ทุกคนใจดีแบบนี้กันหมดหรือเปล่า?
เวินซูขมวดคิ้วเล็กน้อย
ไม่คิดเลยว่าผู้ใหญ่กับเด็กตัวเล็ก ๆ จะคุยกันได้
เซิ่งเจิงโจวครุ่นคิดอย่างจริงจัง “ตอนนี้พอมานึกดู ก็สูงมากจริง ๆ ตอนนั้นไม่มีเวลาคิดด้วยซ้ำว่ากลัวหรือเปล่า”
“คุณอาชอบหนูมากเหรอคะ?” ลิ่งอี๋ถามตรง ๆ “หรือเพราะแม่หนู?”
ดวงตากลมโตของเธอกลอกไปมา ก่อนจะถามขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว “หรือว่าชอบแม่หนูคะ?”