เซิ่งเฉาหยางกัดฟันจ้องเธอเขม็ง “ซูจื้อเหยา อย่าคิดว่าจะทำลายแผนการที่ฉันวางไว้ได้ เธอไม่ควรเอาเรื่องแบบนี้มาข่มขู่ฉัน!”
เขาถึงกับคิดจะฆ่าเธอ
ซูจื้อเหยามองออก
ความหวาดกลัวต่อความตายทำให้เธอดิ้นรนอย่างรุนแรง
เธอสูดอากาศเข้าไปไม่ได้แม้แต่น้อย
ประตูถูกผลักเปิด
เฉินเป่าผิงเห็นภาพตรงหน้า ก็ตกใจจนหน้าถอดสี รีบพุ่งเข้ามา “เฉาหยาง คุณทำอะไร! อย่าวู่วาม!”
เซิ่งเฉาหยางโกรธจนแทบคลั่ง
เขาไม่กล้าพลาดแม้แต่นิดเดียวในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ ดวงตาแดงก่ำขณะมองมารดา “ผู้หญิงคนนี้ท้องลูกของผมอยู่ แถมยังรู้ว่าผมปล่อยข้อมูลแผนงานของกลุ่มบริษัทออกไป เลยคิดจะลากผมลงเหว ถ้าคุณปู่รู้เข้า ท่านฆ่าผมแน่...”
โดยเฉพาะเรื่องที่เขาลอบเปิดเผยความลับสุดยอดของกลุ่มบริษัท
ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดโปง ก็เท่ากับรนหาที่ตาย!
สีหน้าเฉินเป่าผิงเปลี่ยนไปทันที
เธอไม่คิดว่าเรื่องจะร้ายแรงถึงเพียงนี้
เมื่อเห็นซูจื้อเหยากลอกตาขาว สีหน้าเธอกลับสงบนิ่งลง แววตาทอประกายอำมหิต “ปล่อยเธอไว้ไม่ได้ แต่...”
เธอมองไปที่ท้องของซูจื้อเหยา
“ต้องเอาเด็กในท้องออกก่อน!”
เด็กคนนี้เป็นระเบิดเวลาชัด ๆ
ความโหดเหี้ยมของเฉินเป่าผิงผ่านการเคี่ยวกรำมาแล้ว ยามคับขันเธอไม่มีทางสับสนแม้แต่น้อย
เซิ่งเฉาหยางชะงัก “คุณหมายความว่า...”
เฉินเป่าผิงให้เซิ่งเฉาหยางปล่อยซูจื้อเหยา แล้วมองเธอล้มลงกับพื้นพร้อมไอและขย้อนอย่างหนัก หลังเกือบขาดอากาศตาย ก่อนจะพูดว่า “ก่อนหน้านี้ที่ฉันไม่ลงมือกับเธอง่าย ๆ ก็เพราะเซิ่งเจิงโจวคอยปกป้องอยู่ ฉันไม่อยากไปยั่วโมโหเขาแล้วสร้างปัญหาให้บ้านรอง แต่ตอนนี้...”
“เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้ามานั่งคุยร่วมโต๊ะกับพวกเรา?”