เมื่อเห็นเหล้าถ้วยนั้นไหลลงคอเซิ่งเจิงโจวอย่างลื่นไหล แผ่นอกของซูจื้อเหยาก็พลันร้อนผ่าว รอยยิ้มแต้มขึ้นบนใบหน้า เธอยกแก้วขึ้นพร้อมทำท่าคล้ายจะงอนเล็กน้อย “มีธุระด่วนหรือคะ? ดื่มเร็วขนาดนี้เลย”
เซิ่งเจิงโจวแกว่งโทรศัพท์ในมือ “รายงานงานของบริษัท”
เธอยิ้มหวานราวดอกไม้ผลิบาน “งั้นคุณไปรับโทรศัพท์ก่อนนะคะ อีกเดี๋ยวเราเจอกันที่ชั้นบนสุดได้ไหม?”
พูดจบ ซูจื้อเหยาก็หยิบบัตรห้องพักที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา
พร้อมกับบัตรเข้าใช้สระว่ายน้ำส่วนตัวสำหรับงานปาร์ตี้ริมสระบนชั้นดาดฟ้า
เซิ่งเจิงโจวมองแวบหนึ่ง ก่อนรับบัตรมา
“อืม”
เวินซูก้มหน้าอยู่ตลอด ไม่เงยขึ้นมาสักครั้ง
ทำราวกับอดีตสามีกับมือที่สามเป็นเพียงอากาศธาตุ
เธอก้มหน้าก้มตาแกะเนื้อปลาให้ลิ่งอี๋อย่างเงียบ ๆ
และไม่ใส่ใจการ “เกี้ยวพาราสี” ของทั้งคู่แม้แต่น้อย
บางครั้ง
ลิ่งอี๋ก็เงยหน้ามองคนฝั่งตรงข้ามด้วยความสงสัย
ดวงตากลมโตของเธอยังไม่เข้าใจว่าบทสนทนาระหว่างพวกเขามีอะไรผิดปกติ และไม่รู้ว่าผู้ใหญ่ชายหญิงจะทำอะไรกันในสระส่วนตัว แต่เธอฟังคำว่าบิกินีรู้เรื่อง
แม้เธอจะอายุยังไม่ถึง 6 ขวบ แต่ก็เคยไปมาแล้วหลายประเทศ
ชายทะเลก็ไปบ่อย
เธอรีบบอกเวินซูว่า “คุณแม่เอาบิกินีมาด้วยไหมคะ? เดี๋ยวแด๊ดดี้ก็มาถึงแล้ว คุณแม่เปลี่ยนใส่บิกินีสวย ๆ แล้วไปเรียนว่ายน้ำกับแด๊ดดี้ดีไหมคะ? เผื่อจะเอาชนะความกลัวน้ำได้!”
เสียงของเด็กน้อยนุ่มนิ่ม ความคิดก็ใสซื่อบริสุทธิ์ที่สุด
แต่เมื่อผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมามากได้ยินคำพูดนี้ กลับตีความไปอีกทาง
ใคร ๆ ก็รู้ว่าชายหญิงอยู่กันตามลำพังในสถานการณ์แบบนี้ บรรยากาศย่อม “ร้อนแรง” ได้มากแค่ไหน