วันเกิดครบแปดสิบปีของเหอหว่านอินตรงกับวันพรุ่งนี้
วันนี้ทั้งวันจัดไว้เป็นเวลาพักผ่อนตามอัธยาศัย
ตระกูลอวี้ต้อนรับแขกอย่างสมเกียรติ เวินซูกลับห้องมาเก็บกระเป๋า ระหว่างที่ลิ่งอี๋กำลังงีบกลางวัน ไม่นานผู้จัดการก็มาเคาะประตู
เขากล่าวกับเธออย่างนอบน้อมว่า “คุณเวินคะ วันนี้โรงแรมปิดไม่รับแขกทั่วไป ช่วงค่ำเราจัดกิจกรรมบันเทิงไว้หลายอย่าง ตอนหนึ่งทุ่มตรงจะมีงานเลี้ยงต้อนรับ ปาร์ตี้ริมสระบนระเบียงชั้นดาดฟ้า และสระว่ายน้ำส่วนตัวด้วย หากคุณสะดวก ขอเชิญมาร่วมงานนะคะ”
กล่าวจบ
ผู้จัดการยังคำนึงถึงความต้องการของเวินซูอย่างรอบคอบ เขายิ้มพลางบอกว่า “ทางโรงแรมทราบว่าคุณพาเด็กมาด้วย แขกที่เดินทางไกลมาครั้งนี้มีหลายครอบครัวที่พาเด็กมาด้วยเช่นกัน เราจึงจัดพื้นที่สำหรับเด็กให้เล่นโดยเฉพาะ คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”
เวินซูไม่คิดเลยว่าทางโรงแรมจะใส่ใจถึงเพียงนี้
เธอรู้ว่าโรงแรมหรูระดับแนวหน้าแห่งนี้บริหารโดยอวี้เหยี่ยนเว่ย เพราะมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วประเทศ คราวนี้ตระกูลอวี้ทุ่มทุนไม่น้อยจริง ๆ
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
หลังส่งผู้จัดการกลับไป
เวินซูก็ได้รับข้อความจากฮั่วเยี่ยน
เขาต้องกลับไปที่บ้านเก่าของตระกูลฮั่วสักครั้ง
เมืองไห่เฉิงเป็นฐานที่มั่นใหญ่ของตระกูลฮั่ว ส่วนบ้านเก่านั้นตั้งอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวอันเงียบสงบ ห่างไกลผู้คน แม้จะครอบครองยอดเขาทั้งลูก แต่ก็อยู่ไกลจากตัวเมืองพอสมควร
เวินซูตอบกลับไปว่า: ได้ คุณไปจัดการธุระเถอะ
ลิ่งอี๋ตื่นจากงีบตอนห้าโมงเย็น