ไฟหน้ารถระเบิดกระจุย ประกายไฟกระเด็นกระดอน
นักเลงอีกเจ็ดแปดคนที่ล้อมวงอยู่ข้างหลังลู่เฉิน ตั้งใจจะฉวยโอกาสตอนชุลมุนลอบทำร้าย
แต่พวกเขายังไม่ทันได้แตะชายเสื้อลู่เฉินด้วยซ้ำ ก็ถูกคลื่นพลังนั้นพัดจนเท้าลอยจากพื้น
"อ๊าย——!"
"ขาฉัน!"
"ช่วยด้วย!"
เสียงร่ำร้องกรีดร้องดังขึ้น
นักเลงตระกูลจ้าวกว่าสิบคนกระอักเลือดปลิวกระเด็น
บางคนกระแทกเข้ากับรถออฟโรด ตัวรถสั่นไหวอย่างรุนแรง
บางคนกระเด็นลงร่องระบายน้ำข้างทาง เสียงกระดูกหักดังกรุบกราบเป็นชุด
บางคนโดนเพื่อนร่วมพวกพุ่งชน หน้าอกและแผ่นหลังยุบเข้าไปพร้อมกัน นอนชักกระตุกอยู่กับพื้น
เสียงกระดูกแตกดังประสานกันเป็นระลอก
เสียงนั้นถี่จนฟังแล้วเสียวฟัน ขนหัวลูกชู
นักเลงตระกูลจ้าวที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความดุร้าย ล้มลงเกือบหมด
เสียงด่าทอที่เคยอวดดีสุดขีดที่เชิงเขา ถูกเตะนี่เดียวดับคาตรงนั้น
คนที่เหลือแข็งทื่ออยู่กับที่
มีดในมือยังชูไว้ แต่ไม่มีใครกล้าเอาลง
รอยยิ้มโหดเหี้ยมบนใบหน้าหายไปสิ้น
เหลือเพียงขาที่อ่อนเป็นยาง
นักเลงคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนหลังรถเท้าอ่อน กะลังจะร่วงลงมาจากรถ
เขามองเพื่อนร่วมพวกที่นอนเกลื่อนพื้น: "นี่...นี่มันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?"
ข้าง ๆ กัน ชายร่างใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยสักกลืนน้ำลาย มือที่กำมีดสั่นจนปลายมีดแกว่งไปมา: "เขาไม่แม้แต่จะลงมือ..."
"ไม่ใช่ไม่ลงมือ"
นักเลงอีกคนหน้าซีดเผือด "เขาแค่ก้าวหนึ่งก้าว"
หนึ่งก้าว
แค่ก้าวเดียว
พี่หัวโขว่กับพวกสิบกว่าคน แพ้ราบคาบ
ถ้าเขาเงื้อมือขึ้นล่ะ?
ถ้าเขาคิดจะฆ่าจริง ๆ ล่ะ?
ทุกคนในใจผุดความคิดเดียวกันขึ้นมาพร้อมกัน
ลู่เฉินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น