เชิงเขาด้านล่าง นักเลงตระกูลจ้าวหลายสิบคนตาแทบถลน
พวกเขาไม่ใช่ไม่เคยเห็นคนสู้เก่ง
ใครที่หากินอยู่ในวงการใต้ดินของเจียงโจว มือไม่เคยเปื้อนเลือดบ้าง? ใครไม่เคยเห็นนักสู้บ้าง?
แต่พวกเขาไม่เคยเห็นคนแบบนี้มาก่อน
ฝนตกราวกับเทมา ร่องระบายน้ำสองข้างทางแทบล้น พื้นน้ำกระเซ็นไฟหน้ารถส่องสว่างวาบจนหน้าคนซีดเขียว
แต่ลู่เฉินกางร่มดำ ก้าวเดินลงมาทีละก้าว
น้ำฝนตกลงมาถึงครึ่งศอกข้างหน้าเขา พุ่งชนกำแพงล่องหนแล้วสะท้อนออกไปสองข้าง
ชายกางเกงเขาสะอาด ชายเสื้อสะอาด หน้าเท้าก็สะอาด
พายุฝนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้เขา
นักเลงหัวทองกลืนน้ำลาย กำท่อเหล็กแน่น "พี่หัวโขว่ ไอ้หนูนี่...ดูมีอะไรแปลกๆ ว่ะ"
อีกคนถือมีดหดตัวถอยไปครึ่งก้าว "มันไม่ใช่ลู่เฉินคนนั้นปะวะ?"
คำพูดนี้ออกมา สีหน้าคนรอบๆ เปลี่ยนไปทันที
ลู่เฉิน
ชื่อนี้ คืนนี้แพร่สะพัดไปทั่วใต้บังคับบัญชาของตระกูลจ้าวแล้ว
คุณชายจ้าวเทียนเหลยตายแทบเท้าเขา
อาจู่ระดับกึ่งปรมาจารย์ ยังถูกเขาตบตายทีเดียว
เพียงแต่หลายคนไม่เคยเห็นกับตาตัวเอง ยังคิดว่าคำเล่าลือเว่อร์เกินไป
หนุ่มอายุยี่สิบกว่า จะสู้เก่งได้สักแค่ไหน?
แต่ตอนนี้ พวกเขามองร่มดำจับค่อยๆ ใกล้เข้ามา ใจลึกล้วนขนลุก
ชายร่างยักษ์หัวโล้กล้ามเนื้อบนหน้าอึกกระตุก
เขาเป็นคนเก่าของจ้าวป้าทืน สมัยหนุ่มเคยตามจ้าวป้าทืนฟันทั่วถนน บนตัวมีรอยแผลเป็นสิบกว่าเส้น วงการเจียงโจวหลายคนเห็นเขาต้องเรียกพี่หัวโขว่
คืนนี้จ้าวป้าทืนวางเขาไว้ที่ด่านแรกเชิงเขา เพราะไว้ใจว่ามันโหดพอ