"ท่านลู่ ข้ารับใช้ทั้งผู้ใหญ่และเด็ก ขอเพียงท่านไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด!"
แต่ก็มีคนที่ไม่ยอมคุกเข่า
บรรดาลูกกระจ๊อกที่ยิงปืนก่อนนั้น ต่างค่อย ๆ ถอยหลังทีละนิด
พวกมันคิดจะหนี
แค่ปีนขึ้นรถ เหยียบคันเร่งพุ่งออกไป บางทีอาจยังมีทางรอด
แต่ลู่เฉินไม่ได้มองคนที่ร้องขอชีวิตเลยแม้แต่น้อย
สายตาของเขาจับจ้องไปที่คนที่ยิงปืน
"เมื่อครู่พวกนายเล็งมาที่หัวของข้า"
ลู่เฉินเอ่ยปาก "ในเมื่อกล้ายิง ก็อย่าหวังจะรอด"
เสียงพูดจบลง
นิ้วของเขากระตุกเบา ๆ
เบามาก
เบาจนเหมือนจะปัดเม็ดฝนสักหยด
แต่เสี้ยววินาทีถัดมา กระสุนทองเหลืองที่ลอยค้างกลางอากาศก็สั่นสะเทือนพร้อมกัน
วือ!
เสียงทะลุอากาศดังขึ้น
กระสุนเหล่านั้นย้อนกลับไปด้วยความเร็วที่มากกว่าตอนพุ่งออกมา
ไม่ใช่การกระจายแบบไร้ทิศทาง
ไม่ใช่การสะท้อนกลับ
ทุกเม็ดกระสุน ล้วนพุ่งเข้าหาเจ้าของที่เหนี่ยวไกเมื่อครู่
ชายร่างใหญ่หน้าดำคล้ำส่งเสียงกรีดร้องได้แค่ครึ่งเสียง
ตุบ!
กระสุนทองเหลืองเม็ดหนึ่งเจาะเข้าที่กลางคิ้วของเขา
ท้ายทอยของเขาระเบิดเป็นฝอยเลือด ร่างแข็งทื่อล้มไปด้านหลัง กระแทกลงในแอ่งน้ำอย่างแรง
ปืนพกร่วงหลุดจากมือ
ชายร่างใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยสักตรงหน้าเขา เพิ่งจะหันหลังวิ่งได้สองก้าว กลางคิ้วก็ระเบิดเช่นกัน
สีหน้าของเขายังไม่ทันเปลี่ยน ร่างก็ทรุดลงข้างประตูรถ
คนที่สาม
คนที่สี่
คนที่ห้า
ตุบ! ตุบ! ตุบ!
เสียงกระสุนทะลุกลางคิ้วดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ทุกนัดถึงแก่ชีวิต
ทุกเม็ดกระสุน ส่งคนยิงคนหนึ่งลาโลก
ตอนที่เหนี่ยวไกเมื่อครู่ พวกมันดุดันแค่ไหน ตอนนี้ตายก็ง่ายดายแค่นั้น