ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าข้างในนั้นล้วนเป็นคนเคยชินกับเลือดมาก่อน
"ชิงหานพูดถูก!"
บอดี้การ์ดคนหนึ่งอดพูดขึ้นไม่ได้: "คุณชาย พวกคนข้างล่างเขาเป็นพวกบ้า คุณจะลงไป แบบนี้ไม่ได้จริงๆ นะครับ!"
"ใช่ ผมเคยไปสนามชกใต้ดินมา คนพวกนั้นเวลาคันไม้คันมือจริงๆ อะไรต่ำๆ ก็ทำได้หมด"
"พวกเขารอให้คุณชายโผล่หน้าอยู่แล้ว..."
หลายคนพากันพูดไม่หยุด เสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
หลินเจิ้งถังก็เอ่ยเสียงทึม: "คุณชาย ข้ารู้ว่าคุณมีวิชาพลังพิเศษเกินมนุษย์ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม จ้าวป้าทืนประกาศไว้แล้วว่าคืนนี้ใครกล้าขวางเขา เขาจะฆ่าคนนั้นด้วย พวกนักเลงตอนนี้ตาแดงไปหมดแล้ว ถ้าคุณจะลงไปคนเดียว..."
ลู่เฉินมองดูมือที่เกาะแขนตัวเองอยู่
ลินชิงหานก็มองเขาเช่นกัน
"อย่าทำเรื่องบ้าๆ เลย ได้ไหม?"
เธอลดเสียงลงเล็กน้อย แฝงไปด้วยความอ่อนโยนขึ้นมาบางส่วน
"ถ้าเธอเป็นอะไรไป ตระกูลหลินก็จบจริงๆ"
"ฉันก็..."
ประโยคท้ายๆ เธอพูดไม่จบ
แต่เธอกัดริมฝีปากแน่น
ลู่เฉินมองเธอแล้วยิ้ม
ไม่มีทีท่าเยาะเย้ยหรือเหลวไหล เป็นเพียงรอยยิ้มที่เรียบง่าย
"ก็แค่คนหลายพัน"
"พวกแก่ๆ บนเขาคุนหลุนรวมหัวกันขึ้นมา ยังไม่มีคุณสมบัติพอให้ฉันขมวดคิ้วเลย"
คนในตระกูลหลินได้ยินแล้วถึงกับงง
พวกเขาไม่เข้าใจว่าน้ำหนักของคำพูดประโยคนี้หนักแค่ไหน แค่คิดว่าลู่เฉินยังคงหยิ่งยโสเหมือนเดิม
แต่ลินชิงหานไม่สนใจเรื่องพวกนั้น เธอเพียงรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้บ้าเกินขอบเขต