ซูหนีอานตกตะลึง ไหนบอกว่าพระเอกเป็นพวกเย็นชาไม่ข้องแวะกับสตรีไง แค่คำขอเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ก็รับปากเธอไม่ได้หรือ
“เรื่องอื่นฉันยอมเธอได้ทุกอย่าง แค่นี้พอได้ไหม”
ซูหนีอาน: …
เห็นซูหนีอานไม่ตอบ กู้ชิงอวี่จึงพูดเสริมว่า “ฉันจะพยายามฟังเธอทุกเรื่อง แต่เรื่องแบบนี้ฉันควบคุมไม่ได้”
ซูหนีอาน: …
ช่างเถอะ ใครใช้ให้เธอเองก็อยากได้ร่างกายของกู้ชิงอวี่กันล่ะ
เมื่อคืนจะเหนื่อยก็จริง แต่ประสบการณ์นั้นยอดเยี่ยมไม่ธรรมดา เธออย่าไปบังคับเขาให้ลำบากใจเลยดีกว่า
ตอนกลับ ซูหนีอานยังคงกลับไปพร้อมกับหลิวต้าไช
ก่อนหน้านี้กู้ชิงอวี่บอกหลิวต้าไชไว้แล้ว ให้รอซูหนีอานและส่งเธอกลับไป
ระหว่างทางกลับ ซูหนีอานกับหลิวต้าไชสนิทกันขึ้น เธอบอกว่าคราวหน้าถ้าเขาจะไปส่งของทางเขื่อน ให้บอกเธอไว้ เธอจะได้ไปส่งอาหารให้
สภาพความสงบเรียบร้อยในยุคนี้ไม่ได้ดีเหมือนยุคหลัง หากซูหนีอานไปส่งอาหารให้กู้ชิงอวี่คนเดียวอยู่บ่อย ๆ ย่อมมีคนรู้เข้าแน่
แม้เธอไม่อยากสงสัยคนอื่นส่งเดช แต่ผู้หญิงสาว ๆ อย่างเธอต้องเดินบนถนนชนบทไกล ๆ ตามลำพัง ก็อย่าไปท้าทายธาตุแท้ของมนุษย์เลย
พอกลับถึงบ้าน ซูหนีอานก็พบเข้ากับท่านปู่กู้ที่เพิ่งออกไปเดินเล่นและกลับมาพอดี
ที่บอกว่าออกไปเดินเล่น จริง ๆ แล้วผู้เฒ่าก็แวะไปดูความเป็นไปของชนบทด้วย