ซูหนีอานชะงักไป ในใจก็คิดว่า พระเอกผู้เย็นชาอย่างกู้ชิงอวี่นี่มีสองหน้าสองตาจริง ๆ หรือ
เมื่อครู่ยังทำท่ารำคาญเธอ ถามว่ามาหาเขาทำไม แต่อีกอึดใจกลับเปลี่ยนหัวข้อไปพูดถึงคำเรียกที่ใช้เรียกเธอเสียอย่างนั้น
“กู้ชิงอวี่ คุณป่วยหรือเปล่าเนี่ย” ซูหนีอานเป็นคนอารมณ์ร้อนจริง ๆ ควบคุมตัวเองแทบไม่ได้เลย
เมื่อเห็นซูหนีอานโมโห กู้ชิงอวี่ก็เพิ่งนึกได้ว่าประโยคที่พูดไปเมื่อครู่อาจทำให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด ไม่อย่างนั้นซูหนีอานคงไม่หันหลังเดินจากไปหรอก
“ขอโทษ ผมขอโทษคุณ แต่ประโยคเมื่อกี้ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น” กู้ชิงอวี่รีบอธิบาย
“แล้วคุณหมายความว่ายังไง”
ตอนซูหนีอานพูด สีหน้าของเธอดูดุแบบน่ารัก ๆ
ยิ่งประกอบกับใบหน้ารูปไข่ขนาดเท่าฝ่ามือ ริมฝีปากแดงฟันขาว ก็ยิ่งไม่มีพิษสงแม้แต่น้อย ถึงขั้นทำให้กู้ชิงอวี่รู้สึกว่าเธอน่ารักเหลือเกิน
ทั้งที่ตอนเจอกันครั้งแรก กู้ชิงอวี่ไม่ได้รู้สึกว่าซูหนีอานสวยขนาดนั้น สวยจนทำให้เขาละสายตาไม่ได้
เพราะอย่างนั้น พอได้จ้องใบหน้าซูหนีอานในตอนนี้ กู้ชิงอวี่ก็อดนึกถึงค่ำคืนที่ทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่เมื่อคืนไม่ได้
“นี่ คุณพูดสิ ยืนทื่อเป็นท่อนไม้อยู่ตรงนี้ทำไม” ซูหนีอานยังยืนรอให้กู้ชิงอวี่อธิบายอยู่เลย แต่ผู้ชายคนนี้กลับมองเธอเหม่อเสียอย่างนั้น
“ผม... ผมหมายความว่า กลัวว่าเมื่อคืนผม... ทำให้คุณไม่สบายตัว แล้วยังต้องเดินมาไกลขนาดนี้เพื่อเอาข้าวมาส่ง กลัวว่าคุณจะเสียสุขภาพ”
ซูหนีอานเข้าใจแล้ว ต่อให้หน้าด้านแค่ไหนก็ยังต้องเขินอยู่ดี ใบหน้าจึงแดงก่ำขึ้นมาทันที