“ซูซีซีคงโกรธแล้วล่ะ คุณไปง้อลูกสาวบุญธรรมของคุณเถอะ ส่วนเรื่องออกไปข้างนอก...ฉันไปเองได้ไหม?” ซูหนีอานมองซูอ้ายกั๋วพลางถามด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก
ซูอ้ายกั๋วคิดว่า ต่อให้ซูซีซีตามซูหนีอานออกไปข้างนอก ก็คงจับตาดูเธอไม่อยู่
ลูกสาวที่เขาเลี้ยงมากับมือ ซูอ้ายกั๋วรู้จักดีที่สุด
ถ้าไปซื้อของจริง ๆ ซูซีซีคงเดินเพลินจนลืมไปเลย แล้วจะเอาเวลาที่ไหนมาสนใจซูหนีอาน?
อย่างไรเสีย ทะเบียนบ้านกับเอกสารยืนยันตัวตนของซูหนีอานก็อยู่ในมือเขาทั้งหมด ไม่ต้องกลัวว่าเธอจะหนีไปไหน
ซูอ้ายกั๋วตั้งใจว่าจะนำเอกสารพวกนี้ไปมอบให้คนตระกูลกูตอนพบกันในวันพรุ่งนี้
“ได้ งั้นไปแล้วรีบกลับมาล่ะ” ซูอ้ายกั๋วกล่าว
“ค่ะ บัตรประชาชนกับทะเบียนบ้านของฉันก็อยู่ในมือคุณไม่ใช่เหรอ? แถมยังไม่มีจดหมายแนะนำ ฉันขึ้นรถไฟไม่ได้ด้วย คุณยังกลัวว่าฉันจะหนีไปอีกหรือไง?” ซูหนีอานมองซูอ้ายกั๋ว ก่อนจะฉีกหน้ากากชั้นสุดท้ายระหว่างทั้งคู่ทิ้งไปตรง ๆ
หมาเฒ่าเจ้าเล่ห์เอ๊ย! ป่านนี้แล้วยังจะทำเป็นพ่อรักลูก ลูกกตัญญูให้ฉันดูอีกเหรอ? ช่างน่าขันจริง ๆ
สิ่งที่ซูหนีอานไม่รู้ก็คือ ตอนนี้ซูอ้ายกั๋วยังไม่ล้มเลิกความคิดที่จะทำให้เธอจดจำบุญคุณของตระกูลซู
เขารู้สึกว่าลูกสาวแท้ ๆ คนนี้ไม่ธรรมดา แล้วถ้าเกิดว่า...วันหนึ่งซูหนีอานรุ่งเรืองขึ้นมา ตระกูลซูก็อาจได้อานิสงส์ไปด้วย
เพราะอย่างนั้น ตอนนี้เขาจึงยังแสร้งทำเป็นดีกับซูหนีอานอย่างยิ่ง