ป้าคนนั้นตากลอกไปมา พอเห็นหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จ้องมาด้วยสีหน้าถมึงทึง ก็ขยาดขึ้นมาทันที
เธอเหลือบมองรอบตัวอย่างลนลาน เห็นว่าบรรดาพ่อค้าแม่ขายรอบ ๆ ต่างจ้องมาที่ตัวเองด้วยสายตาเฉียบคม ก็ไม่มีกะจิตกะใจจะตื๊อซูหนีอานต่อ รีบเร่งเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ซูหนีอานเห็นท่าทางขี้ขลาดของเธอ ก็รู้ว่าแถวนี้ฝ่ายนั้นคงมีพวกไม่มากนัก
โดยทั่วไปพวกค้ามนุษย์มักเดินเป็นกลุ่ม ที่ซูหนีอานไม่อยากปะทะกับป้าคนนั้นตรง ๆ ก็เพราะสงสัยว่าอีกฝ่ายไม่ได้มาคนเดียว
เธอเพิ่งมายังโลกนี้ ตัวคนเดียวไร้ที่พึ่ง ยังไม่อยากสร้างความเด่นเกินไป
รอจนกระทั่งเธอ
“พี่คะ หนูเอาไหมพรมสองก้อนนี้ค่ะ” ซูหนีอานถักเสื้อไม่เป็น แต่ในเมื่อใช้ประโยชน์จากพี่พ่อค้าแล้ว ก็ต้องซื้อของให้เขาสักหน่อย
“ได้เลย!”
พี่พ่อค้าทอนเงินไปพลาง ก็มองซูหนีอานพลางยิ้มพูดว่า “น้องสาว ฉลาดนี่นา”
ซูหนีอานเข้าใจความหมายของเขาทันที จึงยิ้มแล้วตอบ “หนูไม่ตามคนแปลกหน้าไปมั่ว ๆ หรอกค่ะ”
“ถูกแล้ว! ป้าคนเมื่อกี้ พวกเราเห็นเดินวนไปวนมาแถวนี้บ่อย ๆ พอเจอสาวน้อยสวย ๆ ก็เข้าไปทักทุกที ไม่รู้ว่าจะทำอะไร”
จะทำอะไรได้ล่ะ? เจาะจงหาเด็กสาวสวย ๆ ก็มีแต่พวกค้ามนุษย์เท่านั้น
ยุคนี้เรื่องซื้อเมียแบบนี้พบเห็นได้บ่อยเหลือเกิน ไม่รู้ว่ามีเด็กสาวบริสุทธิ์ถูกลักพาไปขายในหุบเขาลึกมากมายแค่ไหน
ซูหนีอานลังเลอยู่บ้าง ว่าจะยุ่งเรื่องนี้ดีหรือไม่