ขอโทษเหรอ?
แต่ซูหนีอานก็ไม่รู้สึกแปลกใจ เรื่องเมื่อคืนผู้ใหญ่บ้านคงรู้แล้วแน่ ๆ ถ้าเขาไม่เข้ามายุ่งต่างหากถึงจะแปลก
อย่างไรเสีย ลูกสาวของเขาก็ยังหมายปองผู้ชายที่มีภรรยาแล้ว จะพูดอย่างไรก็ฟังไม่ขึ้นอยู่ดี
เชียนเยี่ยนลี่เป็นคนวางตัวเก่ง เธอตบไหล่หลิวเจียเจียเบา ๆ ก่อนจะทำหน้าขรึมแล้วพูดว่า “ไปสิ ยังไม่รีบขอโทษสหายซูอีก ดูตัวเองสิ วัน ๆ ก่อเรื่องอะไรบ้าง”
ซูหนีอานยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไร
โดยทั่วไปแล้ว พอเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นลูกสาวผู้ใหญ่บ้าน เพื่อเอาใจผู้ใหญ่บ้านก็คงพูดทำนองว่าไม่เป็นไร ทุกคนแค่ล้อเล่นกันเท่านั้น
แต่ซูหนีอานไม่ทำอย่างนั้น เธอไม่อยากสร้างภาพเป็นคนดีแสนใจกว้างที่พูดอะไรก็ยอมตามไปหมด
อีกหลายเดือนต่อจากนี้เธอยังต้องอยู่ในหมู่บ้านนี้ ส่วนสาวหลักก็ชอบก่อเรื่อง เธอคงไม่ว่างจนต้องคอยรับมือกับคนที่ไม่เกี่ยวข้องพวกนี้ทั้งวันหรอกนะ
ตอนนี้หลิวเจียเจียหน้าแดงก่ำ ต่างจากตอนที่วางท่าอวดดีอยู่ตรงลานกีฬาเล็ก ๆ เมื่อวานอย่างสิ้นเชิง
ที่สำคัญคือเมื่อคืนเธอแข่งชักมือแล้วแพ้ คราวนี้ยังต้องรีบมาขอโทษอีก หลิวเจียเจียเองก็รู้สึกอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี
“ขะ...ขอโทษ...” ตัวก็โตตั้งขนาดนั้น แต่เสียงกลับเบาราวกับเสียงยุง
ตอนนั้นเอง ไป๋อวี่เยี่ยนที่ได้ยินเสียงเอะอะข้างนอกก็เดินออกมา
พอเห็นแม่สามีของคนที่ตัวเองหมายปอง หลิวเจียเจียก็ยิ่งกระดากอายจนไม่กล้าเงยหน้า
ผู้ใหญ่ในบ้านออกมากันหมดแล้ว เชียนเยี่ยนลี่จึงต้องวางท่าทีให้เหมาะสม ไม่อย่างนั้นสามีที่ห่วงหน้าตาของเธอกลับไปคงบ่นไม่เลิก