ในที่สุดก็ส่งหลิวเจียเจียกับแม่ของเธอกลับไปได้ ซูหนีอานก็รีบเข้าไปในมิติวับยามเพื่อจัดการนาวิญญาณของตัวเองทันที
มองดูพื้นที่รกร้างตรงหน้า ซูหนีอานรู้สึกว่าตัวเองนี่ช่างเป็นคนที่ต้องตรากตรำจริง ๆ
ได้มิติมาอยู่ในมือแล้ว ยังต้องดูแลเรื่องอาหารการกินของทั้งครอบครัวอีก ฟังดูเหมือนจะขาดทุนอยู่หน่อย ๆ
ช่างเถอะ ยังไงเธอก็อยากได้มันอยู่แล้ว
เธอเพิ่งคิดจะเริ่มถางดิน จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นในมิติ
【ตรวจพบเมล็ดพันธุ์อยู่ในมิติ ต้องการเปิดฟังก์ชันปลูกพืชแบบสัมผัสเดียวหรือไม่?】
ซูหนีอานตกตะลึง นี่ นี่ นี่...
นี่หมายความว่าต่อไปเธอไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยปลูกพืชในมิติด้วยตัวเองอีกแล้วใช่ไหม?
“เปิด เปิด เปิดเลย!” ซูหนีอานแทบไม่ต้องคิด รีบตอบกลับทันที
【เปิดฟังก์ชันปลูกพืชแบบสัมผัสเดียวแล้ว เพียงหว่านเมล็ดพันธุ์ลงในพื้นที่นาวิญญาณ นาวิญญาณก็จะเริ่มปลูกพืชโดยอัตโนมัติ】
มหัศจรรย์ขนาดนี้เลยหรือ? ซูหนีอานตื่นเต้นขึ้นมา
“แล้วผักพวกนี้ต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะเก็บกินได้?” ซูหนีอานอดพึมพำไม่ได้
ตอนนี้ที่บ้านกำลังขาดแคลนผักอยู่ คงไม่ใช่ว่าต้องปลูกสักปีสองปีถึงจะได้กินหรอกนะ?
【นาวิญญาณไม่เหมือนแปลงผักทั่วไป โดยปกติใช้เวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์เท่านั้น】
ซูหนีอานสะดุ้ง เธอพูดแล้วมิตินี้ยังตอบกลับได้ด้วยหรือ? ทั้งมหัศจรรย์ทั้งชวนขนลุก นี่มันเรื่องอะไรกัน?
“คุณ...คุณเป็นใคร?” ซูหนีอานถามอีกครั้ง
คราวนี้ไม่มีเสียงตอบกลับ ซูหนีอานพูดไม่ออก ช่างเถอะ มีทางลัดให้ใช้แต่ไม่ใช้ก็คงเป็นคนโง่แล้ว