หลิวต้าเหวยแทบจะถูกลูกสาวที่มีแต่กำลังแต่ไม่ใช้สมองทำให้โมโหตาย นี่คิดอะไรอยู่กันแน่ ถึงได้ไปหาเรื่องภรรยาของกู้ชิงอวี่ต่อหน้าคนมากมาย แถมยังไปชักมือกับเธออีก ที่สำคัญคือยังแพ้ด้วย
แทบจะถูกความโง่ของลูกสาวทำให้โมโหตาย หลิวต้าเหวยเสียใจจริง ๆ ที่ไม่ได้สั่งสอนลูกสาวให้เข้าใจเรื่องสำคัญให้ดีตั้งแต่แรก
เพราะหลิวเจียเจียเติบโตมาอย่างแข็งแรงกำยำ ตั้งแต่เด็กก็มีร่างกายใหญ่โตกว่าคนทั่วไป ตอนนั้นคำพูดที่ว่าผู้หญิงก็ทำได้เทียบเท่าผู้ชายแพร่กระจายไปทั่ว อีกทั้งหลิวต้าเหวยยังเป็นผู้ใหญ่บ้าน คนในหมู่บ้านต่างพูดกันว่าหลิวต้าเหวยโชคดี ลูกสาวคนนี้ดูท่าทางแล้วต้องเป็นคนเก่งและขยันมากแน่ ๆ
หลิวต้าเหวยเองก็ถูกคำพูดเหล่านั้นทำให้ลำพองใจ ยิ่งเขากับเชียนเยี่ยนลี่ผู้เป็นภรรยารักหลิวเจียเจียมากเป็นพิเศษ ประกอบกับหลิวเจียเจียขยันขันแข็ง ช่วยงานบ้านได้ หลิวต้าเหวยจึงแทบไม่ได้สั่งสอนเรื่องอื่นให้ลูกสาว เพราะคิดว่าลูกสาวของตัวเองยอดเยี่ยมอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องอบรมอะไรอีก
ใครจะคิดว่าตอนนี้จะก่อเรื่องแบบนี้ขึ้นมา หลิวต้าเหวยเสียใจจริง ๆ
“พ่อ เรื่องมันก็ไม่ได้บานปลายอะไรสักหน่อย พ่อตีหนูทำไมล่ะ? หนูก็กลับบ้านมาเรียบร้อยแล้วไม่ใช่หรือไง?” หลิวเจียเจียมองพ่อที่ถือไม้ไผ่อยู่ น้ำเสียงตอนพูดอ่อนลงไม่น้อย
“ตีเธอทำไมงั้นหรือ? เธอคิดว่าฉันควรตีเธอทำไม? ฉันบอกเธอมาตลอดว่าเธอกับสหายกู้ชิงอวี่เป็นไปไม่ได้ แล้วทำไมเธอยังไปหาเรื่องภรรยาเขาอีก? ลองมองหน้าพ่อแก่ ๆ อย่างฉันสิ แล้วฉันจะเอาหน้าไปเจอสหายกู้ชิงอวี่ได้ยังไง? ตอนนี้การสร้างเขื่อนต้องพึ่งเขาทั้งนั้น หัวหน้าทีมผลิตจากหมู่บ้านข้าง ๆ ยังมาบอกฉันเลยว่า ต่อไปคงต้องขอแรงสหายกู้ชิงอวี่อีก เธอนี่นะ วันนี้ก่อเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ตั้งใจจะทำให้พ่อโมโหตายหรือไง!”