“มีคนถูกงูกัด รีบมาช่วยเร็ว……”
“บาปกรรมจริง ๆ นั่นต้องเป็นงูจงอางแน่ ๆ ตายแน่แล้ว ตายแน่แล้ว”
“อย่าพูดมั่วสิ ยังไม่แน่ว่าจะใช่หรือเปล่า”
“จะไม่ใช่ได้ยังไง เท้าของผู้หญิงคนนั้นดำไปหมดแล้ว……”
ซูหนีอานกับกู้ชิงหยวนได้ยินชาวบ้านกำลังพูดคุยกันอยู่ตรงหน้าคุ้มเยาวชนปัญญาชน ทั้งสองสบตากัน ต่างรู้ดีว่าเรื่องนี้ร้ายแรงแค่ไหน
ทั้งสองรีบเดินไปยังจุดที่ผู้คนมารวมตัวกัน ดูท่าแล้วคงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นจริง ๆ
“ฉันพักห้องเดียวกับเสี่ยเซียงเซียง หอพักเยาวชนปัญญาชนหญิงของพวกเราปิดไฟตั้งแต่หัวค่ำ แต่เราสองคนยังไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมา จู่ ๆ ก็บอกว่ารู้สึกเหมือนขาไปโดนอะไรบางอย่างที่ลื่น ๆ เย็น ๆ เลยอยากลุกขึ้นมาดู แล้วจู่ ๆ เธอก็กรีดร้อง ฉัน……ตอนแรกฉันคิดว่าเธอตื่นตูมเกินไป ยังโทษว่าเธอทำฉันตกใจอีก แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ใครจะไปรู้……ใครจะไปรู้ว่าเธอจะพูดต่อว่า……ว่ามีงู ฉันเองก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ไม่กล้าลงจากเตียง ใครจะรู้ว่างูจะเลื้อยมาทางฉันหรือเปล่า แต่เธอบอกว่ารู้สึกว่าเป็นงูพิษ ให้ฉันรีบจุดตะเกียงไปเรียกทุกคน ฉัน……”
หวงฟาง เพื่อนร่วมห้องของเสี่ยเซียงเซียง อธิบายอยู่ข้าง ๆ ไม่หยุด ซูหนีอานกับกู้ชิงหยวนมาถึงได้จังหวะพอดี จึงได้รู้เรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ
“สวรรค์เอ๋ย เสี่ยเซียงเซียงคนนี้โชคร้ายจริง ๆ” ใครคนหนึ่งอดทอดถอนใจไม่ได้