เสี่ยเซียงเซียงไม่คิดเลยว่า ซูหนีอานที่เพิ่งย้ายเข้ามาในหมู่บ้านและเคยเป็นคนที่เธออิจฉา จะเป็นห่วงเธอถึงขนาดนี้
ตอนแรกเธอดูเหมือนจะยืนอยู่ข้างซูหนีอาน ระหว่างซูหนีอานกับเหวินชิงเหอ แต่ที่ทำไปส่วนใหญ่ก็เพื่อยุยงให้ทั้งสองคนทะเลาะกันเอง
“ขอบคุณนะคะ คุณซู...” เสี่ยเซียงเซียงขอบตาแดงก่ำ เอ่ยขอโทษจากใจจริง
พูดตามตรง เธอเตรียมใจตายไว้แล้ว
ตอนนี้เสี่ยเซียงเซียงเริ่มรู้สึกหายใจลำบาก เพราะพิษงูจะทำให้ระบบหายใจเป็นอัมพาตและเนื้อเยื่อตาย
ร่างกายของตัวเอง ย่อมเป็นตัวเองที่รู้ดีที่สุด
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกินถุงพิษงูเข้าไปแล้วทรมานมากหรือเปล่า พอดื่มน้ำที่ซูหนีอานป้อนให้ เสี่ยเซียงเซียงกลับรู้สึกเหมือนได้มีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง ลมหายใจโล่งขึ้นมากในทันที
“คุณซู ป้อนน้ำให้ฉันดื่มอีกหน่อยได้ไหมคะ” เสี่ยเซียงเซียงไม่ได้คิดอะไรมาก แค่รู้สึกว่าตอนนี้ดื่มน้ำแล้วเหมือนจะช่วยบรรเทาอาการไม่สบายได้
“ได้” ซูหนีอานตอบทันที ก่อนจะรินน้ำใส่ฝาถ้วยอีกฝา แล้วป้อนให้เสี่ยเซียงเซียงดื่ม
ชิงอวี่มองการกระทำของซูหนีอาน สีหน้าดูอ่อนโยนลงมาก
“เอาละ รถมาถึงแล้ว รีบช่วยกันพาคุณเสี่ยออกไปเถอะ” ไม่รู้ว่าผู้ใหญ่บ้านออกไปตั้งแต่เมื่อไร คงไปดูว่ารถมาถึงหรือยัง ตอนนี้เขารีบกลับเข้ามาเตือน
“พาออกไป? จะพาออกไปยังไง?” มีคนในห้องถามขึ้น
ในยุคนี้ ชื่อเสียงของผู้หญิงเป็นเรื่องสำคัญมาก