ซูหนีอานเงยหน้ามองชิงอวี่ ยิ้มถามว่า “สีไหนสวยล่ะ”
ชิงอวี่จะไปรู้จักเลือกของใช้ผู้หญิงแบบนี้ได้อย่างไร แต่เลือกสีสันสดใสไว้ก่อนย่อมไม่ผิดแน่ เขาจึงชี้ไปที่ผ้าสีชมพูผืนหนึ่ง
ซูหนีอาน: …
ก็ได้ ด้วยรูปร่างหน้าตาของเธอตอนนี้ ใส่สีชมพูก็คงไม่แย่ แค่จะดูอ่อนเยาว์ขึ้นเท่านั้นเอง
ซูหนีอานซื้อผ้าสีชมพูหนึ่งพับกับสีเหลืองอ่อนอีกหนึ่งพับ ต่อไปตามหลักแล้วควรไปร้านตัดเสื้อให้คนอื่นช่วยตัดเย็บเสื้อผ้า
แต่ซูหนีอานไม่ได้คิดจะให้ใครช่วย เธอตั้งใจจะทำเอง
ยายของเธอเป็นช่างตัดเสื้อฝีมือเก่าแก่ อาศัยฝีมือคู่นี้เลี้ยงซูหนีอานจนเติบโต
ซูหนีอานย่อมรู้วิธีตัดเย็บเสื้อผ้าอยู่แล้ว อีกทั้งเธอก็ไม่ค่อยชอบรูปแบบเสื้อผ้าในยุคนี้ สู้ทำเองยังดีกว่า
ที่จริงก็มีเสื้อผ้าสำเร็จรูปขาย แต่ราคาค่อนข้างแพง แถมซูหนีอานก็ไม่ชอบ จึงคิดว่าทำเองเสียเลยดีกว่า
“ฉันจำได้ว่าที่จุดคนรู้หนังสือนี่มีเครื่องเย็บผ้าส่วนกลางอยู่ตัวหนึ่งใช่ไหม” ซูหนีอานถามชิงอวี่ที่เดินอยู่ข้าง ๆ
ชิงอวี่ชะงักไป เขาไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้
“ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจ”
“ก็ได้ กลับไปแล้วค่อยดูว่าใครมีเครื่องเย็บผ้า ขอยืมมาใช้หน่อย”
ซูหนีอานพูดพลางซื้อเข็มกับด้ายที่จำเป็นต้องใช้ทั้งหมดติดมือไปด้วย
แค่นั้นยังไม่พอ เธอยังถูกใจผ้าสีเทาเข้มอีกหนึ่งพับ จึงซื้อมาเสียด้วย
“จะเอาไปตัดเสื้อให้คุณปู่สักชุด ให้ท่านได้มีความสุขบ้าง” ซูหนีอานพึมพำ