พอออกจากตลาดมืดมา ด้านนอกก็กลับมาคึกคัก ผู้คนเบียดเสียดกันอีกครั้ง
ดูเหมือนจะมีคนรู้จักถนนสายที่ตั้งตลาดมืดนี้ไม่มากนัก
คนที่กล้าเข้าไปซื้อของข้างใน ล้วนเป็นคนที่ใจกล้าพอตัว
“จะไปหาชิงหยวนไหม” ซูหนีอานถาม
“เธอน่าจะรอเราอยู่ที่ร้านเกี๊ยวรัฐวิสาหกิจร้านนั้น คุณชอบกินเกี๊ยวไหม”
เปลี่ยนเรื่องคุยกันเร็วเกินไปหรือเปล่าเนี่ย
“ก็ได้อยู่ แต่เกี๊ยวที่ฉันทำอร่อยมากนะ” ซูหนีอานพูดอย่างมั่นใจ
ช่วงนี้เธอกินขนมปังนึ่งจนเบื่อแล้ว ถึงตอนนั้นทำเกี๊ยวกับเกี๊ยวกุ๊ยกินบ้างก็ดีเหมือนกัน
“อืม ของที่คุณทำอร่อยทุกอย่าง”
“งั้นเดี๋ยวเราเอาบัตรเสบียงข้าวไปแลกข้าวกับแป้งด้วยนะ ที่บ้านไม่มีเลย ฉันอยากทำให้พวกคุณกินก็ทำไม่ได้ แลกไข่มาสักหน่อยด้วย ได้ไหม”
พอมีแป้งกับไข่แล้ว ซูหนีอานก็จะได้ทำขนมให้คนตระกูลกู้กินด้วย
ที่สำคัญคือซูหนีอานเองก็อยากกินจนอดใจไม่ไหวแล้ว
“อืม ได้ เดี๋ยวผมไปแลกเอง พวกคุณรอผมแป๊บเดียวก็พอ” คราวนี้กู้ชิงอวี่ไม่ได้ให้ซูหนีอานไปด้วย
ซูหนีอานเดาว่ากู้ชิงอวี่ยังมีธุระอย่างอื่นต้องไปจัดการ แต่เธอไม่มีทางซักถามแน่นอน
ทั้งสองคนเริ่มหิวกันแล้ว จึงมุ่งหน้าไปยังร้านเกี๊ยวรัฐวิสาหกิจทันที
แต่เพิ่งเดินมาถึงหน้าร้าน ก็ได้ยินเสียงอึกทึกจากข้างใน มีคนหลายคนล้อมคนกลุ่มหนึ่งไว้เหมือนกำลังดูเรื่องสนุก
ซูหนีอานเพ่งมองให้ชัด แล้วก็พบว่าคนที่ถูกล้อมอยู่ตรงกลางไม่ใช่ใครอื่น นอกจากกู้ชิงหยวน