“เชอะ……”
คูชิงหยวนที่เห็นทุกอากัปกิริยาเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเหวินชิงเหอมาตลอดทาง อดเอ่ยเยาะเย้ยออกมาไม่ได้
ตั้งแต่พบกันครั้งแรก คูชิงหยวนก็รู้สึกว่าเหวินชิงเหอมีจุดประสงค์ชัดเจนเกินไป
เธอดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายชอบพี่ชายของตัวเองมากแค่ไหน แต่ที่แน่ ๆ คืออีกฝ่ายอยากคว้าพี่ชายของเธอมาให้ได้
วิธีการที่ใช้ตลอดทั้งวันล้วนต่ำชั้นจนเอาขึ้นมาอวดไม่ได้
คูชิงหยวนเติบโตมาในครอบครัวแบบไหนกันล่ะ แน่นอนว่าเธอย่อมไม่ชอบพฤติกรรมและวิธีวางตัวของเหวินชิงเหออย่างยิ่ง
เมื่อคืนซูหนีอานถูกคูชิงอวี่กวนจนดึกดื่น พักผ่อนไม่พออยู่แล้ว ประกอบกับถนนในยุคนี้ทั้งขรุขระทั้งคดเคี้ยว พอขึ้นรถได้ไม่นานเธอก็เริ่มเมารถ แล้วผล็อยหลับไปทันที ไม่รู้เรื่องเลยว่าภายในรถเกิดอะไรขึ้น
คูชิงอวี่ไม่สนใจคนอื่น แม้จะเห็นเหวินชิงเหอส่งสายตาขอความช่วยเหลือมาก็ทำเป็นไม่เห็น กลับยื่นมือไปรองศีรษะของซูหนีอานที่โงนเงนไปมา หาที่พักพิงไม่ได้แทน
เมื่อเห็นการกระทำของเขา เหวินชิงเหอก็รู้สึกอิจฉาจนแทบคลั่ง
“ชิงเหอ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม” ในที่สุดจางเทียนเทียนก็วิ่งมาถึงข้างตัวเหวินชิงเหอ แล้วช่วยพยุงเธอขึ้น
“ไม่เป็นไร” เหวินชิงเหอเงยหน้าขึ้นมองคูชิงอวี่อีกครั้ง แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิด ไม่แม้แต่จะมองมา
“สหายคูแต่งงานแล้ว คุณมาอยู่กับผมแทนสิ” จู่ ๆ เสียงผู้ชายที่น่าขยะแขยงและหยาบโลนก็ดังขึ้นข้างหู
แค่ได้ยินเสียง เหวินชิงเหอก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที
คนคนนั้นคือหลิวกวางหยาง หลานชายของผู้ใหญ่บ้าน สายตาของเขาไม่เคยละไปจากตัวเหวินชิงเหอเลย