ไม่ไล่ตามเหรอ?
แต่พวกมันเพิ่งเสียเปรียบไปตั้งขนาดนั้น!
“รีบไป! ถ้าถูกจับได้ พวกแกได้เจอดีแน่” ผู้ชายที่อยู่ข้างหลังพูดขึ้นอีกครั้ง
ในยุคนี้ คนที่ก่ออาชญากรรมจะถูกลงโทษอย่างหนัก เบาหน่อยก็ถูกส่งไปค่ายแรงงาน หนักหน่อยก็ถูกยิงเป้า
พวกค้ามนุษย์อย่างพวกมัน ไม่รู้ว่าเคยฆ่าคนมามากแค่ไหนแล้ว ถ้าถูกจับได้จริง ๆ ยังไงก็ไม่มีทางรอดแน่!
“ไป!”
ทั้งสองคนหันหลังวิ่งหนีทันที ซูหนีอานมองตามแผ่นหลังของพวกมันอย่างไม่ยินยอม เหยื่อที่เกือบจะจับได้อยู่แล้วกลับหลุดมือไปเสียอย่างนั้น
คนที่ถูกพวกมันลักพาตัวไปเมื่อครู่นี้ ซูหนีอานไม่เห็นหน้าตาเลย เพราะอีกฝ่ายถูกยัดอยู่ในกระสอบ
ถ้าช่วยคนไม่สำเร็จ แล้วเธอจะมาที่นี่เสียเที่ยวหรือไง?
ซูหนีอานกำลังคิดเช่นนั้น ในที่สุดก็มีคนมาจากทางปากตรอก
เมื่อเห็นเครื่องแบบทหาร ซูหนีอานก็รู้สึกว่าคนที่ถูกลักพาตัวไปมีหวังรอดแล้ว
“คุณตำรวจ! ทางนี้ค่ะ!” ซูหนีอานโบกมือเรียกตำรวจที่วิ่งเข้ามา
“คุณใช่ไหมครับที่เมื่อกี้อยู่ข้างในแล้วบอกว่ามีพวกค้ามนุษย์ ขอความช่วยเหลือ?” ตำรวจคนหนึ่งถามพลางหอบเล็กน้อย
“ใช่ค่ะ ใช่แล้ว ฉันเอง! ฉันล่อพวกค้ามนุษย์สองคนมาที่นี่ พวกมันกลัวเรื่องจะแดงก็เลยหนีกลับไป ยังไปได้ไม่ไกล รีบตามไปเร็วค่ะ!” ซูหนีอานรีบพูด
“ได้! เร็วเข้า! ถ้าคนหายไปจริง ๆ พวกเราได้เดือดร้อนแน่!” ตำรวจคนนั้นเรียกตำรวจกลุ่มหนึ่งที่อยู่ข้างหลัง ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในตรอก