ซูหนีอานมองท่าทีเสแสร้งของเหวินชิงเหอแล้วอดแขวะอีกฝ่ายไม่ได้ “ถูกงูกัดเหรอ คนตั้งมากมายกำลังพูดเรื่องนี้กันอยู่ คุณคงไม่ได้ยินอะไรเลยหรอกมั้ง ยังจะมาถามอีก?”
เหวินชิงเหอไม่คิดว่าซูหนีอานจะไม่ไว้หน้ากันถึงขนาดนี้ พอถูกสวนกลับตรง ๆ สีหน้าที่เคยดูน่าสงสารก็เปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ
นางอยากสวนซูหนีอานกลับไปตรง ๆ เหลือเกิน แต่ชิงอวี่ก็อยู่ที่นี่ด้วย
“ว่าแต่สหายเหวินเพิ่งตื่นจริง ๆ เหรอคะ? ดูตอนนี้สิ คุณตื่นตัวดี แถมเสื้อผ้าก็ยังเรียบร้อย ไม่เหมือนคนเพิ่งตื่นเลยนะ”
คำพูดเชิงตั้งคำถามของซูหนีอานทำให้สีหน้าของเหวินชิงเหอพลันลนลาน
แต่ก็เพียงชั่วขณะเดียว นางก็ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว
ทว่าแค่ชั่วขณะนั้น ซูหนีอานก็รู้แล้วว่าผู้หญิงคนนี้ต้องมีปัญหาแน่
“สหายซู พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ? คุณสงสัยอะไรฉัน?” เหวินชิงเหอมองซูหนีอาน พลางเอ่ยอย่างน้อยใจ
“ฉันสงสัยคุณเหรอ? แน่ใจนะว่าไม่ใช่คุณเองที่มีพิรุธ?” ซูหนีอานหัวเราะเยาะ
ตอนนี้ชิงอวี่เองก็เริ่มเข้าใจแล้ว เขากวาดตามองเหวินชิงเหอตั้งแต่หัวจรดเท้า นี่เป็นครั้งแรกที่เขามองผู้หญิงคนนี้อย่างจริงจัง
“สหายชิงอวี่ คุณ...มองฉันแบบนั้นทำไมคะ? หรือว่า...เพราะคำพูดไม่กี่คำของสหายซู คุณก็สงสัยฉันจริง ๆ เหรอ?” เหวินชิงเหอมองชิงอวี่อย่างเจ็บปวด
ก่อนหน้านี้เหวินชิงเหอกับชิงอวี่ไม่ได้สนิทสนมกันมากนัก เป็นเพียงคนรู้จักที่เจอกันก็ทักทายกันเท่านั้น แต่หลังจากซูหนีอานมาถึงหมู่บ้านหงเหอ ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองก็แย่ลงอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้ชิงอวี่ถึงกับรู้สึกรังเกียจนางแล้ว