พอมีรถแทรกเตอร์ ซูหนีอานก็ไม่ต้องเดินเอง สบายจริง ๆ
ระหว่างทาง คนขับรถแทรกเตอร์กระตือรือร้นมาก คอยชวนซูหนีอานคุยตลอด
แต่เสียงรถแทรกเตอร์ดังเกินไป ตลอดทางซูหนีอานจึงต้องตะโกนถึงจะทำให้คนขับได้ยินชัด
คนขับรถแทรกเตอร์ชื่อหลิวต้าไช่ เป็นคนขับรถแทรกเตอร์ส่งของประจำทีมใหญ่หงซิง
ปกติมีของก็ส่ง ไม่มีของก็ไปทำงานพร้อมกับคนอื่น ๆ แต่ไม่ได้ไปทุกวัน
“เธอเป็นภรรยาของสหายน้อยแซ่กู้นั่นหรือ เขาแต่งงานแล้วเหรอ?” หลิวต้าไช่จับพวงมาลัยด้วยสองมือ แต่ก็ยังคุยกับซูหนีอานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้
“ใช่ค่ะ เราเพิ่งไปจดทะเบียนกันเมื่อวานนี้เอง” ซูหนีอานตอบพร้อมรอยยิ้ม
ต้องบอกเลยว่า กู้ชิงอวี่เพิ่งมาอยู่หมู่บ้านหงเหอได้ไม่นาน แต่ดูเหมือนทั้งชาวบ้านและเยาวชนปัญญาชนจะรู้จักเขากันหมดแล้ว
“โอ้โห เพิ่งจดทะเบียนกัน งั้นก็ดีเลย เป็นเรื่องน่ายินดีจริง ๆ!”
“ขอบคุณค่ะคุณลุง”
“จะขอบคุณทำไมกัน คนเมืองอย่างพวกเธอนี่ชอบพูดจาสุภาพแบบนี้กันจริง ๆ”
ทั้งสองคุยกันอย่างกระอักกระอ่วนมาตลอดทาง ในที่สุดก็มาถึงเขื่อน
เบื้องบนต้องการสร้างเขื่อนที่หมู่บ้านหงเหอ เพื่อทำโรงไฟฟ้าพลังน้ำ ตอนนี้เพิ่งเริ่มลงมือก่อสร้าง คาดว่าต่อไปกู้ชิงอวี่คงต้องมาที่นี่บ่อย ๆ
กู้ชิงอวี่เรียนจบมหาวิทยาลัยมาอย่างจริงจัง เขาอ่านแบบแปลนเป็น ซูหนีอานจึงเดาว่าต่อไปทีมผลิตคงต้องพึ่งพากู้ชิงอวี่ให้ช่วยสร้างเขื่อนแห่งนี้จนสำเร็จ