เมื่อซูหนีอานมาถึงบ้านผู้ใหญ่บ้าน ก็เห็นว่าประตูบ้านเปิดอยู่
เมื่อเช้าตอนแม่ลูกหลิวเจียเจียมาขอโทษ ทั้งสองคนบอกว่าจะมีคนอยู่บ้านตลอด ซูหนีอานจึงมาที่นี่ตอนนี้
“มีใครอยู่บ้านไหมคะ” ซูหนีอานถาม
“อยู่ค่ะ อยู่ค่ะ!”
เสียงผู้หญิงดังมาจากในบ้าน ซูหนีอานฟังออกว่าเป็นเสียงของหลิวเจียเจีย
ไม่นานก็มีคนเดินออกมา หลิวเจียเจียเห็นซูหนีอานยังยืนอยู่หน้าประตู ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณซู เข้ามาได้เลยค่ะ”
ซูหนีอานไม่ได้เกรงใจ เดินเข้าไปในบ้านตรง ๆ
สมกับเป็นบ้านผู้ใหญ่บ้านจริง ๆ ตัวบ้านเป็นบ้านชั้นเดียวขนาดใหญ่ พื้นที่กว้างไม่น้อย
หลิวเจียเจียพาซูหนีอานไปยังห้องที่คล้ายห้องเก็บของ ซูหนีอานเห็นเครื่องเย็บผ้าวางอยู่ตรงกลางห้อง
“ใช้ได้เลยใช่ไหมคะ” ซูหนีอานเดินไปข้างเครื่องเย็บผ้าแล้วถาม
“ใช่ค่ะ แม่บอกว่าใช้ได้เลย” หลิวเจียเจียรีบตอบ
ท่าทีที่เธอมีต่อซูหนีอานครั้งนี้แตกต่างจากตอนที่ทั้งคู่เจอกันครั้งแรกเมื่อคืนราวฟ้ากับเหว
คนเราล้วนชื่นชมคนเก่ง หลิวเจียเจียก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
ขณะที่ซูหนีอานกำลังจะตรวจดูว่าเครื่องเย็บผ้าเก่าเครื่องนี้ใช้อย่างไร หลิวเจียเจียก็เอ่ยขึ้น
“คุณซู”
ซูหนีอานหันไปมองหลิวเจียเจียแล้วถามว่า “หืม? มีอะไรเหรอ”
หลิวเจียเจียดูเขินอายอยู่บ้าง แต่ก็ยังถามสิ่งที่อยากรู้ออกมา
“คุณซู ขอถามหน่อยได้ไหมคะว่า...คุณฝึกยังไงถึงมีแรงเยอะขนาดนั้น”
ตั้งแต่เด็ก หลิวเจียเจียก็ภูมิใจในพละกำลังของตัวเองมากแล้ว ถึงหน้าตาจะไม่สวยนัก ไม่ได้ตัวเล็กบอบบางเหมือนคนอื่นก็ไม่เป็นไร เพราะเธอแรงเยอะ เลี้ยงง่าย แล้วยังทำงานเก่งด้วย