“แม่คะ ชุดใหม่อีกตัวของหนู แม่ช่วยปักลายลงไปให้หน่อยได้ไหมคะ” ซูหนีอานมองไป๋อวี่เยี่ยนด้วยดวงตาเป็นประกาย เอ่ยถามอย่างคาดหวัง
“ได้สิลูก ลูกทำเสื้อผ้าให้คนทั้งบ้านแล้ว เรื่องปักผ้าให้แม่จัดการเองเถอะ ยังไงปกติแม่อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว” ไป๋อวี่เยี่ยนพูดพลางยิ้ม
“ดีค่ะ!”
แม่สามีของเธอมีฝีมือประณีตจริง ๆ ฝีมือปักผ้าแบบนี้ ต่อให้ซูหนีอานอยู่ในสังคมยุคใหม่ ก็ยังไม่เคยเห็นใครปักเล่น ๆ แล้วได้สวยขนาดนี้มาก่อน
ตอนเย็นเมื่อชิงอวี่กลับมา ซูหนีอานก็เล่าเรื่องที่เสี่ยเซียงเซียงมาหาเธอตอนกลางวันให้เขาฟัง
“เรื่องนี้ใหญ่โตขนาดนี้ ต้องมีหลักฐานเพียงพอ ไม่อย่างนั้น...” ชิงอวี่ขมวดคิ้ว ไม่พูดต่อจนจบ
“ทางผู้ใหญ่บ้านว่าอย่างไรบ้าง” ซูหนีอานถาม
“ผู้ใหญ่บ้านอยากสืบ แต่ทางสำนักงานคนรู้หนังสือ...อยากให้เรื่องเงียบไป”
ซูหนีอาน: ...
เธอรู้อยู่แล้วว่าทางสำนักงานคนรู้หนังสือคงไม่อยากให้เรื่องน่าอับอายแบบนี้แพร่ออกไป น่าจะเป็นเพราะห่วงชื่อเสียงของเหล่าเยาวชนปัญญาชน
เดิมทีเยาวชนปัญญาชนกับชาวบ้านก็มีเรื่องขัดแย้งกันอยู่เสมอ เยาวชนปัญญาชนไม่อยากลงชนบทมาลำบาก ส่วนชาวบ้านก็ไม่ชอบพวกเยาวชนปัญญาชนที่ทั้งขี้เกียจ ไม่ตั้งใจทำงาน แถมยังต้องมาแบ่งเสบียงของพวกเขาอีก
ตอนนี้ทางสำนักงานคนรู้หนังสือก็แค่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุข อยากให้ทุกคนทำงานกันอย่างเรียบร้อยตามหน้าที่
ถ้าเรื่องที่มีคนถูกงูกัดครั้งนี้เป็นฝีมือของเยาวชนปัญญาชนที่จงใจทำจริง ๆ ต่อไปชาวบ้านหมู่บ้านหงเหอก็คงยิ่งดูแคลนเยาวชนปัญญาชนเข้าไปใหญ่