“คุณซู พูดอะไรสักคำสิคะ คุณเงียบแบบนี้ ฉันใจคอไม่ดีเลยค่ะ”
เห็นซูหนีอานเงียบลงอีกครั้ง เสี่ยเซียงเซียงก็ร้อนใจ
เพราะตอนที่เธอตกอยู่ในอันตราย ซูหนีอานเป็นคนช่วยเธอไว้ เสี่ยเซียงเซียงจึงเผลอคิดไปเองว่าซูหนีอานเป็นคนดี ไม่เหมือนเหวินชิงเหอที่สวมหน้ากากเข้าหาคนอื่น
เรื่องนี้ทำให้เธอรู้สึกว่าซูหนีอานเป็นคนที่เชื่อใจได้ และครั้งนี้ก็น่าจะช่วยเธอตามหาคนร้ายที่เอางูไปวางไว้บนเตียงได้
ซูหนีอานสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะหันไปถามเสี่ยเซียงเซียงว่า “คุณคิดว่าแค่คาดเดาไปเอง จะจัดการเรื่องนี้ให้จบได้หรือ? การใส่ร้ายคนอื่นโดยไม่มีหลักฐาน ถ้าเรื่องร้ายแรงขึ้นมา อาจถูกจับไปค่ายแรงงานได้นะ”
พอได้ยินว่าจะถูกจับไปค่ายแรงงาน ใบหน้าของเสี่ยเซียงเซียงก็ซีดเผือดทันที
เธอเป็นผู้เสียหายแท้ ๆ ถ้าสุดท้ายกลับถูกจับไปค่ายแรงงาน แบบนั้นยังจะมีความยุติธรรมอยู่ไหม?
ยิ่งคนธรรมดาในยุคนี้ต่างคิดว่าการถูกจับไปค่ายแรงงานเป็นเรื่องร้ายแรงและน่าอับอาย เสี่ยเซียงเซียงจึงกลัวเป็นธรรมดา
เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย รีบถามซูหนีอานว่า “คุณ...คุณซู...แล้ว...แล้วตอนนี้ฉันควรทำ...ควรทำยังไงดีคะ?”
เห็นท่าทางขี้ขลาดของเธอแล้ว ซูหนีอานแทบอยากกลอกตา
นิสัยแบบนี้กล้าไปปะทะกับสาวหลักที่เป็นคนร้ายกาจอย่างนั้นได้ยังไง?
“คุณเคยบอกคนอื่นไหมว่าคนที่คุณสงสัยคือเหวินชิงเหอ?” ซูหนีอานถามต่อ