“ฉันฝันเห็นแล้วนะ กู้ชิงอวี่เป็นของฉัน คนที่ควรได้แต่งงานกับเขาคือฉันต่างหาก!”
ตอนนี้ดวงตาของเหวินชิงเหอแดงก่ำ เธอจ้องซูหนีอานราวกับอยากกลืนกินอีกฝ่ายทั้งเป็น
ซูหนีอานยิ้มเยาะ ก่อนจะเอ่ยว่า “เลิกฝันกลางวันได้แล้ว ในฝันมีทุกอย่างจริง ๆ ด้วยนะ อะไร ๆ ก็เป็นของคุณ คุณอยากได้ไปเสียทุกอย่าง แล้วทำไมไม่ขึ้นสวรรค์ไปเลยล่ะ”
ได้ยินเช่นนั้น เหวินชิงเหอก็โกรธจนหน้าแดงก่ำ
“คุณ—ซูหนีอาน คุณนังสารเลว—”
เหวินชิงเหอยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกซูหนีอานตบฉาดเข้าเต็มแรง
เธออดทนกับเหวินชิงเหอมานานแล้ว อีกฝ่ายว่างเมื่อไรก็ชอบมาวุ่นวายต่อหน้าเธอ คิดว่าเธอเป็นลูกพลับนิ่มที่ใครก็รังแกได้หรือไง?
เสียงตบดังสนั่นจนไป๋อวี่เยี่ยนที่อยู่ในห้องของตัวเองยังอดออกมาดูไม่ได้
แต่พอเห็นเหวินชิงเหอกุมแก้ม ส่วนซูหนีอานยังอยู่ดีไม่มีบาดแผล ไป๋อวี่เยี่ยนก็อดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้
“คุณป้าคะ ซูหนีอานตบหนู ลูกสะใภ้ที่เอะอะก็ลงไม้ลงมือแบบนี้ คุณป้าอยู่กับเธอไม่กลัวบ้างหรือคะ?”
เหวินชิงเหอรู้สึกชาที่ใบหน้าไปครึ่งซีก แต่พอเห็นไป๋อวี่เยี่ยนในตอนนี้ สิ่งแรกที่เธอคิดก็ยังเป็นการยุแยงให้ความสัมพันธ์ระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้ของซูหนีอานมีปัญหา
เพราะเธอรู้ว่ากู้ชิงอวี่ใส่ใจครอบครัวมาก หากไป๋อวี่เยี่ยนเกลียดซูหนีอานขึ้นมา ความขัดแย้งระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้ย่อมทำให้ทั้งบ้านวุ่นวาย และเพื่อความสงบสุขในครอบครัว กู้ชิงอวี่คงต้องหย่าแน่