เมื่อเห็นว่าชั่วครู่ไม่อาจจับตัวจืออี้ได้ หลินอวี้เสวี่ยก็หันเป้าไปที่นางจี้เยว่หรูอีกครั้ง
"จี้เยว่หรู เจ้ากล้าหาญนัก วันนี้กล้าทำให้มารดาโกรธ ดูซิข้าจะจัดการเจ้าเช่นไร"
หลินอวี้เสวี่ยไม่สนใจว่านางจี้เยว่หรูจะท้องอยู่หรือไม่ ตะปบตะกายตรงเข้าหานางจี้เยว่หรู
[แม่เลี่ยงไปทางซ้าย]
หลินอวี้เสวี่ยพุ่งตัวเปล่า หมุนตัวกลับมาปะทะนางจี้เยว่หรูอีกครั้ง
ยามนี้นางจี้เยว่หรูหันหลังให้หลินอวี้เสวี่ย แต่มีของวิเศษช่วยโกงอยู่ นางจี้เยว่หรูจะไปกลัวนางได้อย่างไร
[แม่เลี่ยงไปทางขวา]
หลินอวี้เสวี่ยไม่คิดเลยว่านางจี้เยว่หรูจะหลบได้ ราวกับว่ามีดวงตาอยู่บนหลัง
แรงที่ส่งไปจนห้ามไม่อยู่ พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างแรง ศีรษะกระแทกเข้ากับต้นไม้ต้นหนึ่งในลานบ้าน
"โอ๊ย!"
ยามนี้หลินอวี้เสวี่ยไม่สนใจจะหาเรื่องนางจี้เยว่หรูแล้ว รีบเอามือกุมศีรษะ สาวใช้และแม่นมหลายคนก็ไม่ทันได้จับตัวจืออี้ รีบวิ่งมาดูอาการ
"คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?"
เมื่อความเจ็บปวดที่ศีรษะผ่านไป หลินอวี้เสวี่ยก็ผลักคนที่ยื่นมือมาประคองออกไป แล้วชี้นิ้วไปที่นางจี้เยว่หรู
"เจ้าช่างกล้าที่จะหลบ!"
นางจี้เยว่หรูไม่ได้พูดอะไร เสียงของอันอันในท้องดังก้องกังวานอย่างเกรี้ยวกราด
[ไร้สาระ! ใครทำร้ายเจ้าแล้วเจ้ายังไม่ให้หลบ ทางไหนกันที่เป็นเช่นนี้
แม่ไม่ต้องกลัวนาง นางเป็นเพียงเสือกระดาษ กล้าได้แต่ตะปบตะกายต่อหน้าแม่ พอออกไปข้างนอกก็ไม่เป็นชิ้นดี]