[ถุย! ไอ้สารเลวไร้ยางอาย ขโมยสินเดิมของแม่ไปใช้ แล้วยังกล้าพูดว่าแม่ตระหนี่ถี่เหนียว
ถ้าเจ้าใจกว้างนัก เจ้าก็เอาบ่อน้ำพุร้อนนอกเมืองยกให้แม่สิ ทำไมไม่ทำ ไม่ใช่เนื้อตัวเองก็เลยไม่รู้สึกเจ็บ]
จี้เยว่หรูขมวดคิ้ว
“บ่อน้ำพุร้อนอะไรกัน?”
ชาติก่อนนางจำไม่ได้ว่าจวนอันซุนโหวมีบ่อน้ำพุร้อนนอกเมือง
เจ้าตัวน้อยในท้องรีบเอามือปิดปาก
แย่แล้ว เผลอพูดความจริงออกไป
[แม่ ตอนนี้เรายังไม่ต้องพูดเรื่องบ่อน้ำพุร้อน แม่แค่พูดว่าตอนนี้ขัดสนเงินทอง ให้อันซุนโหวเอาเงินห้าพันตำลึงมาให้ แม่ดูสิว่าเขาจะยอมให้หรือเปล่า]
“ท่านโหวก็รู้ สินเดิมของข้าส่วนที่เป็นเงินสด ปีที่แล้วท่านยืมไปจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้คืน วันนี้ท่านหมอหลิวมาตรวจ เขาบอกว่าเด็กในท้องของข้าจำเป็นต้องบำรุง
ตอนนี้ข้าก็ไม่มีเงินติดตัว ถ้าท่านโหวให้ข้ายืมห้าพันตำลึงก่อน ข้าจะให้จืออี้ไปซื้อของบำรุงมา”
หลินมู่เฟิงสีหน้าแข็งทื่อ
“ข้าจะไปมีเงินที่ไหน?”
รู้ว่าจะขอก็ไม่ได้ นางจึงไม่คิดมาก
“จืออี้ อีกเดี๋ยวเอาเครื่องประดับศีรษะทับทิมในสินสอดของข้าไปจำนำที่โรงรับจำนำ
จำไว้ว่าต้องบอกโรงรับจำนำว่าเป็นการจำนำแบบไถ่คืนได้ ไว้เมื่อข้ามีเงินแล้วจะไปไถ่คืน เงินที่ได้มาให้เจ้าเอาไปซื้อของบำรุงกลับมา”
“นางจี้ เจ้าไม่เอาหน้า แต่จวนอันซุนโหวของข้ายังเอาหน้าอยู่ อยากกินของบำรุงก็ให้คนดูแลฝ่ายจัดซื้อไปจัดซื้อให้ก็ได้ จวนอันซุนโหวของข้ายังไม่ตกอับถึงขนาดต้องให้เจ้าจำนำสินเดิม”
บางคำพูดนางไม่อยากพูดจริง ๆ แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับบังคับให้นางพูด