หญิงชราฉางรู้แก่ใจดีว่าคนในเรือนอันจวีล้วนต้องพึ่งพาฮูหยินผู้เฒ่าเพื่อความอยู่รอด หากฮูหยินผู้เฒ่าเป็นอันตราย ชะตากรรมของพวกนางก็เดาได้ไม่ยาก จะไม่มีความสุขสบายอย่างแน่นอน
ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดคือถูกส่งไปยังเรือนนอก ไม่ นางไม่ต้องการชีวิตเช่นนั้น
"จี้เยว่หรู รีบเอายามาเดี๋ยวนี้"
หลินอวี้เสวี่ยก็รู้สึกตัวในยามนี้ว่ามารดาจะต้องไม่เป็นอันตราย จึงลุกขึ้นจะไปแย่งยาจากมือชุนฮวา
ชุนฮวาไม่เคยตามใจนาง นางเตะชายหญิงคนนั้นกระเด็นไปสองจ้าง หลินอวี้เสวี่ยทรุดลงกับพื้น นานเท่าใดก็ลุกไม่ขึ้น
เหล่าสาวใช้และบ่าวรับใช้ทั่วทั้งเรือนต่างตะลึงงัน คุณหญิงกล้าทำได้อย่างไร กล้าให้สาวใช้ของตนทำร้ายคุณหนูใหญ่เช่นนี้
จี้เยว่หรูมองเล็บของตนอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเอ่ยปากช้า ๆ
"ดูพวกเจ้า รีบร้อนอะไรกัน ข้าก็ไม่ได้บอกว่าไม่ให้ฮูหยินผู้เฒ่ากินยา เพียงแต่เกรงว่านางกำนัลจะหยิบยาผิด จึงขอตรวจสอบให้แน่ใจก่อน"
"ชุนฮวา เอายามานี่ ข้าจะดูเอง"
ชุนฮวาก้าวขึ้นหน้า แล้วส่งยาให้จี้เยว่หรูอย่างนอบน้อม
จี้เยว่หรูรับยาไว้ในมือ เล่นไปมา ไม่ยอมส่งให้ฮูหยินผู้เฒ่าสักที
หญิงชราฉางก็ไม่กล้าเตือนอีก เกรงว่าจะซ้ำรอยคุณหนูใหญ่
"ใครสักคนไปเอาน้ำมาแก้วหนึ่ง"
ฝีมือการคัดเลือกคนของสวี่ผู้ดูแลย่อมไม่มีที่ติ บ่าวที่ซื้อมาล้วนมีสายตารู้จักกาลเทศะ
สาวใช้ที่พามาเข้าไปในห้องน้ำชา ยกน้ำออกมาแก้วหนึ่ง เห็นชัดว่าน้ำยังเดือดพล่าน
"น้ำร้อนเกินไป รอให้เย็นลงก่อน แล้วค่อยป้อนยาให้ฮูหยินผู้เฒ่า"