“ปัง!”
จืออี้ถูกชนจนเซถลาไปข้างหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว ชุนฮวาสองมือไม่ว่าง รัวเท้าเตะเก้าอี้ตัวหนึ่งเข้าไปประคองนางไว้ได้ทัน
พวกบ่าวไพร่ในเรือนรีบวิ่งเข้ามาในห้อง พอเห็นสภาพในห้องต่างพากันตกใจกลัวจนหน้าซีด
นี่นี่…
คุณหนูรองช่างกล้าบังอาจถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน
“พวกเราไปกันเถิด”
นายหญิงกับสาวใช้สองคนเดินออกไปด้านนอก บ่าวไพร่ทั้งหลายไม่มีใครกล้าขวางกั้น ไม่เห็นหรือไงว่าแม้แต่เจ้าของเรือนรวมถึงอันซุนโหวก็ยังถูกจัดการล้มระเนระนาดอยู่กับพื้น พวกเขาจะเข้าไปก็ได้เพียงโดนซ้ำเข้าไปอีกฟรีๆ เท่านั้นเอง
นายหญิงกับสาวใช้สองคนจึงเดินตุ้ยๆ ออกจากจวนจี้ไปอย่างองอาจ
[สมใจนัก สมใจนักจริงๆ แม่ควรทำแบบนี้มานานแล้ว
พวกเรากลับจวนอันซุนโหวไปอีกรอบเถิด ไปตียายแก่ตายซากกับหลินอวี้เสวี่ยให้สักยก]
“ข้อเสนอไม่เลว สมกับเป็นลูกสาวข้า”
[ฮี่ๆ...]
อันอันหัวเราะเหมือนเด็กโง่ๆ หลังจากได้จัดการคนพวกนั้นไปชุดหนึ่ง ความอัดอั้นในอกก็ระบายออกไปได้บ้าง
พอนายบ่าวสามคนเดินทางกลับมาถึงหน้าจวนอันซุนโหวอีกครั้ง ก็เห็นแต่ไกลว่าที่หน้าจวนมีคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ นำโดยสวี่ผู้ดูแล
พอเห็นทั้งสามคน สวี่ผู้ดูแลก็เดินเข้ามาคำนับ
“ข้าน้อยคารวะฮูหยิน”
“สวี่ผู้ดูแลเชิญลุกขึ้นเถิด”
จี้เยว่หรูก้าวไปประคองขึ้นมาเบาๆ สวี่ผู้ดูแลเป็นคนเก่าในครัวเรือนของคุณยาย ครั้นจะสิ้นใจคุณยายเคยกำชับไว้เป็นพิเศษให้สวี่ผู้ดูแลครอบครัวนี้ติดตามนางมา จี้เยว่หรูจึงให้ความเคารพสวี่ผู้ดูแลมากกว่าระดับหนึ่ง
“ฮูหยิน นี่คือสาวใช้ยี่สิบคน บ่าวยี่สิบคนกับองครักษ์อีกยี่สิบคนตามที่ท่านสั่ง