“วางไว้ที่ใดกัน?”
[ท่านแม่คงคิดไม่ถึงว่าเขาจะเอาพิษไปไว้ที่ใด]
อันอันเห็นท่านแม่นิ่งคิดก็ไม่พูดอ้อมค้อม
[อยู่ในเรือนชิงเหอของท่านแม่นั่นแหละ]
จี้เยว่หรูคิดเท่าใดก็คิดไม่ถึงว่าอันซุนโหวจะซ่อนยาพิษไว้ในเรือนชิงเหอ ต่อให้ใครมาค้นก็คงคิดไม่ถึง
[ติดกับกำแพงเรือนด้านตะวันออก นับจากข้างล่างขึ้นไปก้อนที่สิบสอง อิฐก้อนนั้นถอดออกได้ ด้านในถูกเจาะเป็นช่อง ยาพิษซ่อนอยู่ในนั้น]
รู้ว่ายาพิษอยู่ในเรือนชิงเหอแล้ว จี้เยว่หรูก็ไม่รีบร้อนไปดู สิ่งที่นางคิดอยู่ในตอนนี้คือทำอย่างไรให้คนของหยูต้าจ่งกวนรู้ว่ายาพิษซ่อนอยู่ในรอยต่ออิฐของเรือนชิงเหอ
[ท่านแม่ช่างโง่เขลาจริง ๆ ปล่อยให้คนอื่นมาพบเอง ก็ไม่สู้เอาพิษไปวางไว้ในห้องพักของอันซุนโหวเสียเอง ข้าดูคืนนี้เป็นโอกาสดี ฉวยโอกาสที่ยามนี้ผู้สวมชุดดำยังไม่ทันไปถึงเรือนที่อันซุนโหวพัก ท่านแม่รีบไปเถิด]
จี้เยว่หรูตาเป็นประกาย นึกไม่ถึงว่าตนเองจะคิดไม่ถึง
“อันอันฉลาดนัก”
[แน่นอน ดูสิว่าข้าเป็นใคร]
“จืออี้”
จืออี้เดินเข้ามาจากนอกเรือน
“นายหญิง”
“เจ้าไปที่ห้องเย็บปักดูเสียหน่อยว่าเครื่องแต่งกายที่ข้าทำเมื่อสองวันก่อนเสร็จหรือยัง”
“ไปเดี๋ยวนี้หรือเจ้าคะ?”
“อืม”
“เจ้าค่ะนายหญิง บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้”
รอจนจืออี้จากไป จี้เยว่หรูก็เดินไปที่กำแพงเรือน ดึงอิฐที่หลุดออกตามคำชี้แนะของอันอัน ก็เห็นอยู่ภายในช่องนั้นมีขวดกระเบื้องใบหนึ่ง
นางซ่อนขวดไว้ในอก แล้วก่ออิฐกลับเข้าที่ ด้วยมีอันอันเป็นเครื่องช่วยห้ามพลาดตลอดทางจนถึงเรือนที่อันซุนโหวพัก นางไม่พบคนใช้สักคน