[แม่ไม่ต้องกลัว วันนี้เราจะต้องสั่งสอนยัยแม่มดเฒ่าให้หลาบจำ]
วันนี้ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้ไปร่วมงานฉลองวันเกิดของคุณนายหยู่ที่จวนหยู่ แต่อย่างไรก็ตาม เรื่องที่เกิดขึ้นในจวนหยู่นั้น นางรู้หมดทันทีที่ลูกทั้งสองกลับมาถึงบ้าน
เพราะว่าคนที่อยู่รอบตัวลูกทั้งสองล้วนเป็นคนของนางทั้งหมด
เมื่อรู้ว่าจี้เยว่หรูพูดอะไรต่อหน้าคนเต็มงาน ฮูหยินผู้เฒ่าแทบจะโกรธจนจมูกเบี้ยว นางจี้กล้าดียังไง กล้าทำให้จวนอันซุนโหวเสียหน้าต่อหน้าคนนอกได้อย่างไร
เมื่อมาถึงเรือนอันจวี สาวใช้และแม่บ้านในเรือนต่างพากันดีใจที่นางจี้จะต้องมีเรื่อง แต่จืออี้คิดจะตามเข้าไปในเรือนด้วย แต่กลับถูกแม่บ้านสองคนที่ปากประตูขวางไว้
“ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกเฉพาะฮูหยินให้เข้าไปข้างในเท่านั้น เจ้าก็รออยู่ข้างนอกนี่แหละ”
จืออี้ร้อนใจ
“ฮูหยิน!”
จี้เยว่หรูส่งสายตาให้จืออี้เป็นเชิงปลอบใจ
“ไม่เป็นไร เจ้ารออยู่ข้างนอกก็แล้วกัน”
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในเรือน
[แม่รีบหลบ!]
จี้เยว่หรูเอี้ยวตัวหลบ ถ้วยชาใบหนึ่งเฉียดหูนางปลิวออกไปนอกเรือน ตกลงพื้นแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ
“นางจี้! เจ้ากล้าดียังไงถึงได้หลบ ยังไม่รีบคุกเข่าลงอีก!”
ฮูหยินผู้เฒ่าทุบโต๊ะอย่างแรง พลางตวาดใส่นางจี้
สีหน้าจี้เยว่หรูไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย นางเดินเข้าไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าอย่างนอบน้อม
“ลูกสะใภ้คารวะแม่สามีเจ้าค่ะ”
“ข้าบอกให้เจ้าคุกเข่า หูเจ้าไม่ได้ยินหรืออย่างไร!”
“ไม่ทราบว่าลูกสะใภ้ทำผิดเรื่องใดเจ้าค่ะ?”
จี้เยว่หรูเบิกตามองฮูหยินผู้เฒ่า ด้วยแววตาบริสุทธิ์ ราวกับจะขอคำชี้แจง